Aart-Jan schrijft

De Efteling van de ziel aka de kleine prins

“Ge kunt me de kl*ten kussen”, is in België een gevleugeld gezegde. Mijn kl*ten zijn hier niet gekust, maar wel mijn voeten. De kleine prins op stap…

Hoewel de Britten al een tijdje uit India zijn vertrokken, zijn de statusverschillen in dit land nog groot. Officieel bestaat het kastesysteem niet meer, maar officieus is de gehele omgangscultuur er nog steeds op gebaseerd. Als Westerling lijk ik wat dat betreft op een eiland / ivoren toren te leven, want ik word hier letterlijk behandeld als een prinsje. En soms word ik daar wel eens een beetje verlegen van.

John Peter en Christie, de mensen waar ik in huis woon tijdens mijn verblijf in Trichy, hebben het hart op de juiste plek zitten. Maar feit is feit, zij behoren tot de hogere sociale klassen hier in de stad. En dat merk ik toch wel. Als we uit eten gaan, is dat meestal in de wat betere gelegenheden in de stad. Het personeel buigt voor je als knipmessen en als je eet, wordt elk hapje naar je mond minitieus gevolgd. Het bizarste wat ik wat dit betreft meemaakte, was een restaurant waar een ober na elk hapje dat ik nam, een hapje van de schaal teruglegde op het bord.

Veel winkels waar we komen hebben een soort onzichtbare grens lopen bij de voordeur: alleen toegankelijk voor bepaalde sociale klassen. En ook in die winkels buigt het personeel als knipmessen en volgt elke beweging die je maakt.

De overtreffende trap van deze vorstelijke behandeling beleefde ik afgelopen zondag. John Peter en ik waren uitgenodigd op de lunch van een familievriend. Deze meneer heeft een goeddraaiend bedrijf en organiseerde een grootschalige lunch ter gelegenheid van de opening van een nieuw bedrijfsgebouw. Zijn ogen straalden toen we zijn nieuwe loods betraden. Zonder pardon werd een aantal eters van tafel verjaagd zodat wij konden plaatsnemen. De gastheer persoonlijk viste de lekkerste stukjes eten uit de grote schalen en legde die op het bananenblad dat dienst deed als mijn bord.

Na een copieuze lunch was het weer tijd om te vertrekken. Wat doe je dan? Dan bedank je natuurlijk je gastheer voor deze heerlijke traktatie. Ook wenste ik hem veel succes toe met zijn nieuwe bedrijfshal. Die woorden raakten de juiste snaar, want de man viel op zijn knieën en kuste uitgebreid mijn voeten. Een hartelijke ontvangst kan ik waarderen, maar hier werd ik wel heel verlegen van. Ik had de man wel kunnen uit kunnen leggen dat ik in Nederland ‘slechts’ een gewaardeerd middenmotertje ben, maar ik vermoed dat hij daar niet naar zou hebben geluisterd.

Enfin, het moet niet gekker worden. Maar dat werd het die middag ineens toch wel!

In India wordt hard gewerkt. Nou ja… er worden lange dagen gemaakt en dat zes maal in de week. Maar de zondag is rustdag en dan is er ruimte om leuke dingen te doen! Het personeel van het kantoor waar ik werk, vormt een hecht team. En zowaar vonden ze het een leuk idee om met John Peter en mij een uitje te gaan maken. De bestemming die middag was de Samayapuram Mariamman tempel nabij Trichy. Mijn collega’s hadden al voorspeld dat het druk zou zijn en inderdaad stonden we na een klein halfuurtje rijden in een behoorlijk gestoorde verkeerschaos om het tempelcomplex te kunnen betreden.

Tijdens mijn vakantie en ook hier in Trichy heb ik al verschillende godshuizen bekeken, maar deze tempel was toch wel weer heel apart. Het betrof letterlijk een Efteling voor de ziel. Op weg naar de eigenlijke tempel moest je je eerst door een lange arcade met religieuze souvenirs, kitsch en bedelaars heenworstelen.

Hét moment waar het in deze tempel om gaat, is dat je oog in oog staat met de betreffende godin en dat je een aantal offers geeft. Maar ja, dat wil dus iedereen. En dat betekent… in de rij staan. En daar houden mensen niet van. Sommige pretparken hebben daar een oplossing voor gevonden. Betaal wat extra en je komt vooraan in de rij. En dat gebeurt bij deze tempel dus ook. Voor de minst vermogenden is er de gewone rij. Net zoals bij de Python in de Efteling betekent dat ‘brood mee’. Maar daarnaast kun je kaartjes van 5 roepie, 10 roepie en 25 roepie kopen. Hoe duurder het kaartje, hoe korter de rij. Ons groepje kocht een kaartje van 10 roepie. En dat stond gelijk aan drie kwartier in de rij staan. Mijn lotgenoten keken me soms met verbazing aan. Een westerling in de rij om de goddin Mariamman te ontmoeten, dat komt men hier niet veel tegen. Hoe gedisciplineerd de mensen in de rij ook waren, tegen de tijd dat we de godin naderden, nam de onrust toe. En uiteindelijk werd ik als een biefstuk door een gehaktmolen langs het object van devotie geperst. Met moeite kon ik een banaan en een kokosnoot doneren en wat heilige as bemachtigen om een stipje op mijn voorhoofd te plaatsen. Tien seconden en ik stond weer buiten.Verbouwereerd én weer een ervaring rijker!

Indiaase logica

Zoals uit al mijn blogjes blijkt, verbaas ik me elke dag weer over India. Een punt waar ik stiekem – en soms openlijk – erg om moet lachen is wat ik maar de ‘Indiaase logica’ noem. Een logica die mij volstrekt ontgaat.

De lichtknopjes in huis en op kantoor bijvoorbeeld. John Peter kijkt me altijd meewarig aan als ik een lamp of een ventilator in of uit wil schakelen. Bij ‘ons’ zit zo’n knopje vaak in de buurt van het betreffende lichtpunt of apparaat. Ga je in Nederland naar het toilet en vind je naast de toegangsdeur een lichtknopje, dan is de kans groot dat je er het licht in het kleinste kamertje mee kunt bedienen. Het huis waar John Peter woont is nieuw. Maar als ik het licht in de keuken of de ventilator in mijn kamer wil inschakelen begint het feest. Willekeurig verdeeld over het huis bevinden zich indrukwekkende knoppenpanelen waarmee verlichting, ventilatoren en airco bediend worden. Ook zijn er loze knoppen, waarvan ik in ieder geval geen effect heb kunnen ontdekken. Nou ja, misschien zitten de buren ineens op een donkere pot… De plafondventilator in mijn kamer heeft naast een aan/uit-knop ook een draaiknop met zes standen. Dat is fijn zou je denken, want dan kan je het blaasvermogen regelen. Maar… alleen stand vijf en zes doen het, dus het is óf drukkend warm in de kamer, of de passaat waait door je haren.

John Peter en zijn vrouw wonen in appartement nr 9. Met interesse heb ik naar de postbussen en de huisnummers van het appartementencomplex gekeken. 1, 2, 3, 4, 5, 6A, 7, 8, 9, 10, 11. 6A? Is er geen 6? Of 6B? Nee… Hoezo 6A? John Peter keek me met twinkelende ogen aan en deed er het zwijgen toe.

Ook de verkeerslogica van de Indiërs ontgaat me voor een groot deel. In Tiruchirappalli vind je een aantal moderne verkeerslichten, die aangeven hoeveel seconden het nog duurt voordat het sein ‘groen’ verschijnt. Als je goed observeert zie je af en toe wel een verschil in de intensiteit van de verschillende verkeersstromen, maar die mooie moderne lichten kunnen eigenlijk wel uit.

Enkele andere voorbeelden van Indiaase verkeerslogica: een verkeersbord dat een scherpe bocht naar rechts aangeeft bij een nauwelijks waarneembare bocht naar links. Zowaar een bord dat een voorrangsweg aangeeft… een begrip dat bij verkeer dat vanuit zijwegen de hoofdweg opstuitert zonder uit te kijken volstrekt onbekend is.

Verder wordt er in India links gereden. In theorie. In de praktijk komt het voor dat de hele strook asfalt wordt gebruikt voor één rijrichting. Daarbij geldt het recht van het grootste voertuig met de luidste toeter. En dát is een logica die ik inmiddels maar al te goed begrijp!

Old skool

Het is moeilijk te geloven, maar vandaag ben ik alweer een week aan het werk in Tiruchirapalli. Vorige week was ik nog vol spanning wat ik allemaal zou gaan meemaken hier en nu voelt het werken hier al heel gewoon. Hoewel… nee hoor. Werken in India is verre van wat ik gewoon zou willen noemen, maar alles went, dus ook de dagelijkse gang van zaken hier.

Ik vorder goed. Voor zowel www.psatrichy.org als www.creaschool.com zijn de WordPressinstallaties nu gereed om mee aan de slag te gaan. Voor een deel heb ik al content geplaatst op beide sites.

Zoals ik bezig ben met de websites hier in India, moet ik eigenlijk terugdenken aan de begintijd van mijn internetcarrière. In die tijd (we schrijven het jaar 1995) was een webredacteur iemand die alles deed rondom een website. Na mijn afstuderen was het bedrijf Pecoma Informatica mijn eerste werkgever. Daar was mijn uitdaging om een website voor het bedrijf te maken, de eerste! De werkzaamheden varieerden van het aanvragen van een domein en serverruimte bij XS4ALL, de aanschaf van één van de eerste min of meer WYSIWYG HTML-editors (Hot HTML of iets dergelijks), samen met een vormgever nadenken over knoppen voor de site. Later pas is webwerken gedifferentieerd in meerdere disciplines, zeker vanaf de periode dat websites geen losstaande statische media meer waren, maar systemen gebaseerd op een CMS. Nu heb je programmeurs, interaction designers, vormgevers en natuurlijk contentspecialisten zoals we ze bij Romae rond hebben lopen.

Maar zoals ik nu met WordPress bezig ben in India… voel ik me erg ‘old skool’. Ook hier ben ik bezig met bijna alle aspecten rondom het bouwen van een website. Ik moest SQL-databases aanmaken, installatiebestanden voor WordPress uploaden via FTP, veranderingen aanbrengen in de programmeercode om de installaties werkend te krijgen. Ik heb templates geïnstalleerd en zitten prutsten in de PHP-code. Verschillende plugins heb ik uitgezocht, getest en geïnstalleerd op beide sites.

Eerlijk is eerlijk, ik vind het heerlijk! Dat puzzelen met WordPress-installaties, plugins downloaden en evalueren, veel informatie opzoeken op internet als iets niet werkt, ik geniet ervan. Maar ik realiseer me heel goed dat de manier waarop ik hier te werk ga alleen toepasbaar is op kleine, behapbare websites. Voor de grotere sites waar ik normaal gesproken aan werk doe ik meer dan graag een beroep op het leger aan internetspecialisten om samen een geode site te maken.

Nu alles technisch aardig goed op de rit ligt, kan ik beginnen met mijn eigenlijke specialisme: content. Content verzamelen, zelf schrijven en bewerken. Het wordt nog een uitdaging om de mensen hier zover te krijgen dat ze content gaan aanleveren. Daarover ga ik vandaag maar eens goed praten met John Peter. Want veel kan ik zelf bedenken en schrijven, voor veel items heb ik toch de expertise nodig van de mensen hier terplekke. Bovendien moeten de websites actueel blijven als ik weer in het vliegtuig stap naar Nederland. Natuurlijk blijf ik wel over de schouders van de mensen meekijken, maar mijn voornaamste uitdaging wordt het om de mensen hier zelf aan de slag te laten gaan.

Dus van mijn technische uitdaging schakel ik deze week langzaam maar zeker om naar de social-menselijke uitdaging van het werk!

Hartelijks vanuit zinderend Trichy (39 graden , Aart-Jan

Op stap met John Peter

In Nederland heb ik de goede gewoonte om te genieten van een 32-urige werkweek. In India is dat er niet bij! Hier wordt zes dagen in de week gewerkt en zondag is net zoals bij ons de rustdag. In dit geval geeft dat niets, want er is genoeg te doen!

De zaterdag verliep overigens wel wat rommelig voor me als werkdag. Dat had te maken met het feit date en groot deel van Trichy die dag zonder stroom zou zitten. En inderdaad gingen om 09.00 de lichten en de airco in het hotel uit. Daar hadden we al rekening mee gehouden. Het hotel beschikt over een USP (Universal Power Supply), dus na enige minuten ging in ieder geval in het hotel alles weer aan. Die ochtend heb ik dus ‘thuisgewerkt’.

‘s Middags ben ik verhuisd van het hotel naar het appartement van John Peter en zijn vrouw Christie. Hoewel het een prima hotel betrof, is het natuurlijk wel zo leuk om bij een familie in huis te wonen. John Peter is recent verhuisd naar een nieuw appartement in een voorstad van Trichy en inderdaad is de woning van alle comfort voorzien. Ik heb daar een eigen kamer.

De zondag begon met enkele, laat ik het maar noemen, interculturele verrassingen. Toen ik ‘s ochtend door het huis scharrelde zag ik tot mijn verbazing dat John Peter op de grond voor de televisie lag te slapen (zijn vrouw was er dat weekeinde niet). Denk nou niet dat ik het echtpaar uit bed heb verjaagd, want er zijn twee slaapkamers. John Peter vertelde me dat hij het liefst op de grond slaapt en een bed met een zacht matras eigenlijk maar vervelend vindt. Een tweede verrassing was de douche. Eén van de gaatjes deed het maar. Dat kon kloppen wist John Peter, want ik was de eerste die de douche gebruikte. Zijn vrouw en hij gebruiken de traditionele mandimethode, dus een emmer vullen met warm water en dan vervolgens een klein emmertje nemen om jezelf met water te besprenkelen. En verrassing drie bestond uit de WC. De poeperd afvegen met WC-papier is hier een zeldzaam verschijnsel, dus ik moest met de kramp in de darmen snel naar een winkeltje rennen om wat WC-papier te kopen voordat ik op mijn gemak kon gaan zitten.

Maar alles is voor elkaar en binnen no-time stond ik klaar voor de dingen die de zondag zouden gaan brengen. In dit geval was dat een uitstapje naar Thanjavur. Daar vind je één van de grootste tempelcomplexen in Tamil Nadu, de Brihadeeswarar tempel. Het was een erg indrukwekkend complex en we warden rondgeleid door een aimabele lokale gids, die veel geheimen van deze tempel aan ons liet zien. Bijvoorbeeld een afbeelding van Marco Polo tussen alle traditionele Hindoe-heiligen! Marco was in de beeltenissen opgenomen vanwege zijn goede contacten met koning RajaRaja Chola I die de tempel liet bouwen in de 11e eeuw.

Er is één ding dat ik betreur. Had ik maar sokken meegenomen. De tegels van het tempelcomplex waren namelijk zo heet dat het lastig lopen was. En mijn gevoelige Westerse voetzooltjes zijn natuurlijk niets gewend. Maar goed… dat is een wijze les voor de volgende keer; neem een paar sokken mee in je rugzak.

Twee mango’s oogsten met één schot

Dat is nog eens een mooie tegeltjeswijsheid hè? Tijdens ons bezoek aan het tempelcomplex was Johnny druk aan het bellen. Hij had een lunchafspraak geregeld in Thanjavur met één van de bestuursleden van PSA. Het was een gezellige, maar ook productieve zakenlunch in het restaurant in één van de betere hotels in Thanjavur. En zo raakten wij tijdens dit uitstapje twee mango’s met één schot!

Aankomst in Trichy

Na een enerverende reis was het dan eindelijk zover. Op 26 mei stond de reis op het programma naar Trichy, de stad in Tamil Nadu waar ik de komende weken aan de slag ga.

Mijn eerste kennismaking met de zakelijke kant van India had ik maandag al. Tim van der Veer, goede vriend en werkzaam bij Oxfam Novib, had me in contact gebracht met de mensen van Oxfam India. Dit is een relatief jonge loot aan de Oxfam-boom. We hadden een interessante creatieve brainstormsessie over het inzetten van social media om de communicatie- en marketingdoelstellingen van Oxfam India te ondersteunen. Volgens mij heb ik over kunnen brengen dat op een creatieve en speelse manier omgaan met social media een voor Oxfam India waardevol middel kan zijn om betrokkenheid en actie te realiseren bij een grotere en deels nieuwe doelgroep.

Dinsdagochtend in alle vroegte ging ik op weg naar Indira Ghandi International Airport voor de reis naar Trichy. New Delhi om zes uur ‘s ochtends is een oase van rust. Omdat het die nacht geregend had, was de temperatuur zelfs aangenaam.

De reis naar Trichy verliep zonder noemenswaardige problemen. Op het oog zijn de veiligheidsmaatregelen op de vliegvelden die ik aandeed ongewoon streng. Er zijn veel nors kijkende militairen aanwezig met indrukwekkend wapentuig. Maar een flesje water dat ik was vergeten doorstond dan weer zonder commentaar de controle van de handbagage.

Rond half drie ‘s middags kwam de grond weer naderbij na een korte vlucht vanaf de stad Chennai: Tiruchirapali! Na het ophalen van mijn bagage liep ik de klamme warmte tegemoet van mijn nieuwe thuis voor een maand. Projectleider John Peter (Johnny voor intimi leerde ik al snel) wachtte me daar op samen met een leerling van CREA school, één van de organisaties waar ik een website voor ga maken.

De eerste paar dagen verblijf ik in een hotel in het centrum van de stad. Daarna trek ik voor de rest van de periode in bij John Peter en zijn vrouw. Maar omdat ze net verhuisd zijn naar een nieuwe woning en er verschillende andere gasten in- en uitlopen, was het handiger om mij eerst onder te brengen in een hotel. En zo zit ik ineens middenin Trichy in hotel Aanand! Alle leuke winkeltjes op loopafstand en een bedrijvigheid van jewelste.

Het is zover, de eerste werkdag!

Toen John Peter me gisteren ophaalde na een verkwikkend slaapje in het hotel om me mijn nieuwe tijdelijke kantoor te laten zien, sloeg de schrik me een beetje om het hart. John Peter was namelijk met de motor. En vanuit verschillende bussen en auto’s had ik al gezien hoe dit soort voertuigen zich door het verkeer slingert hier. Aan een helm doet men hier niet, dus even een keer diep ademhalen, achterop stappen en de verkeersjungle in achterop bij Johnny.

Maar op mijn eerste werkdag is het andere koek. Ik werd opgehaald door een luxe jeep met airconditioning. De bestemming was namelijk niet mijn kantoor, maar CREA school voor een eerste kennismaking, een brainstormsessie over de communicatieve doelen van de nieuwe website en het onderzoeken van de doelgroepen.

CREA school ligt zo’n 10 kilometer buiten Trichy en voorziet 400 kinderen in een omtrek van 30 kilometer van basisonderwijs. Het bijzondere van CREA is de alternatieve onderwijsaanpak, die niet alleen bestaat uit het behalen van zo hoog mogelijke rapportcijfers, maar ook expliciet aandacht schenkt aan de geestelijke ontwikkeling van het kind en het bijbrengen van sociale normen en waarden. Er is in het onderwijs veel plaats voor ecologisch bewustzijn, kunst en cultuur. Belangrijker nog vind ik dat dit onderwijs toegankelijk is voor elk kind, onafhankelijk van zijn of haar afkomst of het inkomen van de ouders.

De brainstorm verliep succesvol. We gaan veel plaats inruimen voor authentieke content die door de scholieren zelf wordt geschreven. Ook gaan we de onderwijsaanpak van CREA beschrijven in een aantal praktijkverhalen.

Tegen de middag bracht de jeep ons naar het kantoor van PSA, de organisatie waar het in Trichy ooit mee begon. Hier is mijn werkplek.

En meteen een grote uitdaging! In de eerste plaats door een langdurige stroomuitval die het ondraaglijk warm maakt in kantoor, maar met name doordat het ‘wagenpark’ van PSA niet echt om over naar huis te schrijven is. De enige behoorlijk snelle internetverbinding was gekoppeld aan een stokoude Windows 98 computer. De relatief moderne Windows XP computer die voor mij was bedacht beschikte over een, schrik niet, 14k4-inbelverbinding. Gelukkig zag John Peter snel in dat dit geen gelukkig huwelijk zou worden.

Hoewel ik een handige pieler ben met computers en internet, lukte het me niet om de snelle (bedenk dat snel in dit geval nog trager is dan bv ISDN bij ons) internetverbinding te koppelen aan de Windows XP computer. Daarom werd er een expert ingevlogen. Die heeft drie uur en een lang helpdeskgesprek nodig gehad om alles te regelen. Maar nu is het dan zover. Ik heb een redelijke werkplek, heb het programma Photofiltre kunnen downloaden om foto’s mee te bewerken, Filezilla om WordPress-templates te kunnen installeren en toen… was het ineens half acht en tijd om met John Peter, zijn vrouw Christie en onderwijsconsultant voor CREA Aarti de stad in te gaan voor een gezamenlijke avondmaaltijd. Deze keer kwamen we terecht in een behoorlijk trendy ‘open roof’  restaurant middenin Trichy, waar John Peter me van allerlei onbekende gerechten heeft laten proeven. Lekker! En… met de handen eten, want dat is gebruikelijk hier.

Kindergarten heiselspoor

‘Kindergarten Heiselspoor’. Wat dat betekent? Ik weet het niet. Het is een ‘klinkt als’ bij de yell die duizenden Indiaase monden dagelijks scanderen aan de Indiaas-Pakistaanse grens nabij Amritsar.

Een dagelijks terugkerende ceremonie aan die grens is het inhalen van de vlaggen. Een militair ceremonieel dat sinds een aantal jaren is uitgegroeid tot een waar volksfeest. Letterlijk, want zowel aan de Pakistaanse als aan de Indiaase kant van de grens zijn amfitheaters gebouwd vanwaar je de gebeurtenissen aan beide zijden van de grens goed kunt bekijken. En een flink potje kunt joelen en scanderen dus.

Op onze laatste dag van de rondreis in Noord-India kwamen we dus ineens in dit volslagen maffe gebeuren terecht. Omdat het zondag was, zag het zwart van de dagjesmensen. Rustig wachten totdat er dingen gaan gebeuren is er niet bij, de Indiërs zijn over het algemeen een onrustig en temperamentvol volkje. Het was oncomfortabel en ook wel een beetje beangstigend om in een krioelende mensenmassa richting de grens te worden geperst. Letterlijk, want het was erg druk en erg warm, boven de 40 graden. Maar toen ik samen met drie anderen door een detectiepoortje werd gedrukt was het ergste gedrang gelukkig voorbij.

Chetan, onze Indiaase gids, tikte me op de schouder en nam me mee naar een op het oog hooggeplaatst militair persoon. Het showen van mijn persoontje had het gewenste effect, want ineens kon heel de groep de zij-ingang nemen naar VIP-lounge van het Indiaase amfitheater, vanwaar we een uitstekend uitzicht hadden op de gebeurtenissen aan de grens.

Ik kan nog wel meer vertellen over wat ik allemaal heb gezien, maar beter is het misschien om te wachten totdat ik filmpjes kan uploaden naar Youtube. Dat kan pas weer in Nederland ben ik bang gezien de zeer beperkte internetbandbreedte hier. In het kort komt het erop neer dat aan beide kanten van de grens entertainers staan die respectievelijk nationalistisch getinte Indiaase en Pakistaanse leuzen de grens overslingeren. En deze leuzen worden natuurlijk enthousiast in 1000-voud overgenomen door alle aanwezige monden. Dit was toch wel één van de merkwaardigste gebeurtenissen van de reis en een waardige afsluiting van een fascinerende en heerlijke vakantie in Noord-India.

Ook leuk om binnenkort op Youtube te bekijken is de stadsrondrit in Amritsar per fietsriksja. Ongelooflijk hoe die tanige mannetjes het voor elkaar krijgen in dat klimaat. En in Amritsar bezochten we natuurlijk de beroemde gouden tempel. Erg groot, erg indrukwekkend. Als westerling heb je de nodige bekijks in India. We zijn dus weer regelmatig op de foto vereeuwigd.

De rit met de nachttrein van Amritsar naar New Delhi bleek achteraf een groter avontuur dan het op dat moment leek. Afgezien van het feit dat mijn bril die nacht sneuvelde, waren er die zondagavond en -nacht ongeregeldheden in Punjab na de dood van een geestelijk leider in Oostenrijk. Het enige wat we er op dat moment van merkten was een lange vertraging van zes uur. Als je dan later hoort dat op andere locaties in Punjab passagiers uit treinen werden gejaagd waarna het rollend materieel in de fik ging, krab je je toch even achter de oren…

De vakantie is voorbij… aan het werk nu!

Luilekkerland

Dharamsala

Na aankomst in Dharamsala was het even afgelopen met het vele gereis. De zaterdag en zondag werden dagen om eens goed aan de geest en aan het lichaam te werken. Voor de zaterdag stond het meer spirituele gedeelte op het programma. Daarvoor is Dharamsala een geschikte plek. De Dalai Lama heeft er immers zijn hoofdkwartier opgeslagen na zijn moeizame vlucht uit Tibet in 1959.

We bezochten eerst het Norbulinka Instituut, een omvangrijk Tibetaans centrum voor Boeddhistische leer en werkplaatsen voor diverse ambachten, waaronder schilderen en houtbewerken. Een interessant bezoek en de ligging is werkelijk paradijslijk.

Terwijl wij op ons gemak rondkeken, was onze gids Chetan achter de schermen druk aan het regelen. Hij kreeg het voor elkaar dat we een bijeenkomst konden bijwonen van Karmapa, na de Dalai Lama de hoogste geestelijk leider van Tibet. En verdraaid, het lukte hem nog ook.

Dus zo stonden we die zaterdag ineens in een lange rij van mensen die duidelijk zichtbaar een lange reis hadden gemaakt om gezegend te kunnen worden door deze geestelijk leider. Er was ook een groot aantal nieuwsgierige westerlingen aanwezig (waartoe ik mezelf uiteraard ook reken) en een aantal zelfbenoemde Tibetaanse Boeddhisten. Na een uitgebreide veiligheidscheck (je weet immers nooit wat de Chinezen in hun mars hebben) betraden we ruimte waar Karmapa ons zijn zegening zou gaan geven.

Na een wijze levensles van de Dalai Lama die zowel in het Tibetaans als in het Engels via een duidelijk gemangeld bandje door de luidsprekers schalde, was het ineens stil en ging de zegeningsceremonie van start. Van tevoren hadden we een witte reep stof aangeschaft als symbolische gift voor Karmapa. In ruil hiervoor kreeg je dan een persoonlijke zegening.

Ik ben geen gelovig mens, maar was toch erg onder de indruk van de ceremonie. Niet vanwege de vele nieuwsgierigen voor wie de zegening toch een beetje Eftelingniveau had. Wel vanwege de mensen die vanuit grote devotie een lange, dure en misschien wel gevaarlijke reis hadden getrotseerd om deze zegening te ontvangen. Hoe het ook zij, ik ben dus tegenwoordig een gezegend mens.

Zondag 17 mei

Een zegening was meer dan welkom, want de zondag in Dharamsala stond voor mij in het teken van mijn favoriete hobby: geocaching, schatzoeken met de GPS. Thuis had ik al gezien dat er in Dharamsala verschillende schatten waren verborgen die nog nooit door iemand waren gevonden, dus de uitdaging was uiteraard groot om één van deze schatten te vinden. Samen met twee reisgenoten en een lokale gids, trokken we het gebergte rond Dharamsala in voor een mooie wandeltocht. Na een behoorlijk pittige klim begon het display op mijn GPS behoorlijk naar nul te neigen en dat kon maar één ding betekenen: de schat lag in de buurt! En na enig zoeken was ik de gelukkige vinder. Waar precies? Dat vertel ik natuurlijk niet. Kom naar Dharamsala en ga zelf op zoek!

Maandag 18 mei

Na een paar heerlijke dagen in Dharamsala stonden er weer reisdagen op het programma om nog dieper door te dringen in de uitlopers van de Himalaya. In het geval van Intrepid Travel betekent dat in de lokale bus stappen en je opmaken voor een reis van een uurtje of vijf, zes. Zoals met alles geldt: alles went. De eerste busrit kwam vrij hels over, maar nu lijkt het allemaal al vrij normaal. Hoe snel kan het gaan!

De bestemming voor deze reisdag was Dalhousie, zoals zoveel bestemmingen in deze regio een voormalig ‘hill station’. Het was een prettige, kleine plaats. Onze gids Chetan zit altijd boordevol goede ideeën als het gaat om uitstapjes maken, maar na een lange reisdag was iedereen best moe. Een hapje eten en dan naar bed!

Dat hapje eten was nog een behoorlijk avontuur, want het vond deze avond plaats in restaurant Napoli. Naast traditioneel Indiaas en Chinees voedsel bakt men hier inderdaad pizza’s. En behoorlijk lekkere ontdekte ik! De enige smet op het geheel vormde de meer dan übervriendelijke ober, die het etentje met reisgenoten Debby en Sean een merkwaardige gebeurtenis maakte. Elke hap werd zo’n beetje uit onze mond gekeken en de jongen vroeg om de 30 seconden of alles naar wens was. Later begrepen we wel waarom, toen ons gevraagd werd om een enquête in te vullen over het niveau van de service en voedsel in het restaurant. We bleven mild in ons commentaar, want het eten was lekker.

Dinsdag 19 mei

In de reisinformatie was al aangegeven dat we voorbereid moesten zijn op ‘some serious tracking’. Dat was niet teveel gezegd. Inderdaad was de wandeling van Dalhousie naar Kajjiar erg inspannend. Dat kwam door een helse afdaling van 500 meter en aan de andere kant van het dal een klim van eveneens 500 meter. Hels, maar mooi. Tijdens het geploeter over gesteentes en door drooggevallen riviertjes kwamen we door kleine boerengemeenschappen waar de verschijning van een groep westerlingen nog behoorlijk wat opzien baarde.

Na de moeizame klim richting Kajjiar kwamen we ineens in een letterlijk andere wereld terecht. Die van wat nog wel het beste omschreven kan worden als Klein Zwitserland. Landschap van Zwitserland, maar dan toch echt in India. Het centrum van de kleine gemeenschap wordt gevormd door een Brits aandoende ‘green’, waar van alles gebeurt. Paragliden bijvoorbeeld en zorbing, met twee mensen plaatsnemen in een gigantische bal en dan van de berg afrollen. ‘t Is maar wat je leuk vindt, nietwaar?

Het hotel voor deze avond heette, hoe kan het anders, ‘Little Suisse’. De hotels die ik in India totnutoe heb meegemaakt vormen een verschijnsel op zich. Als je van een afstandje je ogen dichtknijpt, ademen ze allemaal luxe en grandeur. Maar je hoeft je ogen niet ver open te doen om een vreemde sleetse sfeer te proeven. De kamers zijn over het algemeen groot en voldoen in de basis prima. Maar goed werkend sanitair is al heel moeilijk. Ondanks een enorme persoonlijke boiler slechts een piezeltje warm water bijvoorbeeld, of sfeerverlichting in de vorm van een enorme TL-balk omdat de overige aanwezige peertjes ontbreken. Of een bovenverdieping waar men ooit aan begonnen is te bouwen, maar die voor het gemak nooit is afgemaakt.

Woensdag 20 mei / donderdag 21 mei

Ook voor vandaag stond een fikse wandeling op het programma, hoewel de extremen minder groot waren dan tijdens de eerste wandeldag. De bestemming was de Chamba vallei. Omdat de bestemming zo fijn is, skip ik meteen maar door. We verblijven namelijk een aantal dagen in een
kleine biologisch dynamische gemeenschap. Middenin de bergen, gerund door een vriendelijke familie die is gespecialiseerd in ecotoerisme.

Het is hier met recht een stukje paradijs op Aarde. Drie heerlijke gevarieerde maaltijden per dag. Massage als je wilt, handen beschilderen met henna, het is hier allemaal mogelijk. Maar veel heerlijker nog is het om na al die verschillende indrukken van de afgelopen dagen gewoon een beetje te kunnen luieren en niksen. En de blog bij te kunnen werken.

Hartelijke groet vanuit Luilekkerland, Aart-Jan

De achtbaan van de zintuigen

Zo, na een lekker ontbijt en een tukje in de luxe AC coach die het eerste deel van de rit naar Shimla verzorgt, is er even tijd om wat te schrijven. Gisteren was een erg leuke dag in New Delhi. Ik dacht de eerste symptomen van Delhi Belly te bespeuren, maar het valt gelukkig mee, hoewel het binnenwerk niet helemaal zuiver is. Ben helaas niet gezegend met een al te best binnenwerk.

Maandag was de dag dat ik mijn groepsgenoten zou gaan ontmoeten voor de rondreis in Noord-India. Inderdaad druppelde rond 1 uur ‘s middags een vijftal medereizigers binnen. Een Brits echtpaar, een stel uit Vancouver en een meisje uit Sydney. Onze reisleider is een jongeman uit Rhadjastan. Het zijn allemaal relaxte, prettige mensen. Na een kennismakingsronde en de nodige administratie was het tijd voor ons eerste Indiaase avontuur, een wandeling door het oude stadsdeel van Delhi.

De rit erheen vond plaats met de nieuwste trots van de stad, de metro. De veiligheidsmaatregelen rondom de reis zijn rigoreus. Men is bang voor toestanden a la de bomaanslagen in Mumbai. Je gaat dus voor elke rit door een screening die een vliegveld niet zou misstaan.

En zo stap je van een 21e eeuwse noviteit ineens een heel andere wereld in. Het oude Delhi bestaat voor een groot deel uit diverse markten. We hebben er verschillende bezocht, alsmede de grootste moskee van de stad. De mensen in de moskee waren net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen. En wat niet iedereen kan zeggen, ik heb een haar gezien (relikwie) van de profeet Mohammed! Nou jullie weer.

Erg indrukwekkend was het deel van de wandeling door de ‘spices market’. Voor neus en ogen was het overuren draaien om alle geuren en indrukken te verwerken.

De eerste indrukken werden besproken tijdens een biertje op Connaught Place in het centrum van de stad en daarna zijn we gaan eten vlakbij ons hotel. Het handige van een groep is dat je veel verschillende gerechten kunt bestellen en dan van elkaar kunt proeven. De Indiaase keuen bevalt me tot nu toe goed!

Hoewel het een enerverende dag was geweest, kostte het me moeite om in slaap te vallen. Vol van verwachting namelijk over de rest van de reis. Buiten de getinte ramen van de trein speelt zich een 3D-film af. Kinderen die in vuilnishopen graaien, mensen die wezenloos langs het spoor lopen en ik krijg een soort vliegtuigmaaltijd uitgereikt. De contrasten zijn onwezenlijk groot. Benieuwd naar Shimla!

Ik ben er!

Lieve mensen,

Ik kan moeilijk in woorden vatten hoe het is om hier rond te lopen In New Delhi. Het vergt heel wat van je zintuigen om de eerste dag te bevatten wat er allemaal gebeurt.

Maar laat ik bij het begin beginnen. De nacht van vrijdag op zaterdag had ik wat onrustig geslapen. Wat wil je… zes weken naar India is toch van een andere orde dan een weekje naar Terschelling. Dat laatste, by the way, is ook niet te versmaden natuurlijk.

Een van mijn beste vrienden (Jurrie) en mijn vader vormden het uitzwaaicomite op Schiphol. Een beetje emotioneel was het afscheid beslist voor me. Maar uiteindelijk overwon de nieuwsgierigheid naar India en toen de vliegtuigdeuren sloten kreeg ik een gevoel van…yes, het avontuur gaat beginnen!

De vlucht was zoals je van KLM mag verwachten: efficiënt, leuk onboard-entertainment, lekker hapje eten, etc. Leuker entertainment bevond zich echter naast mij, in de vorm van een allerliefst meisje uit Bhutan, statisticus bij het ministerie van economische zaken aldaar. Of ik tijdens mijn volgende uitzending maar naar Bhutan wil komen, ik ben er meer dan welkom! Uiteraard zijn er contacten uitgewisseld…

We waren een uur te vroeg in Delhi. Het uurtje tijdswinst werd echter door een uur lang wachten op een donker hoekje van het vliegveld om onduidelijke redenen weer teniet gedaan. Zo gaat dat, in India!

De ontvangst op het vliegveld was vriendelijk en sinister tegelijk. Vriendelijk door de houding van de mensen, sinister doordat zij allen mondkapjes voor hadden en ik door een dokter gekeurd moest worden voordat ik verder mocht. Maar goed, de Mexicaanse griep heb ik niet, dus ik kreeg een stempel en mocht de bagage-afhaal betreden.

Op veel internetfora wordt je gewaarschuwd voor regelaartjes die je wel naar het hotel zullen brengen, maar minder goede bedoelingen met je hebben. Maar de beloofde ‘boy from the hotel’ met mijn naambordje was nergens te bekennen! De regelaartjes overigens ook niet. Tien minuten wachten en daar stond ineens inderdaad ee chauffeur van het hotel met mijn naambordje. Samen met twee andere Nederlanders gingen we op pad.

Je stapt de aankomsthal uit en dán realiseer je het… je bent in India! Vanaf het eerste moment worden je zintuigen ondergedompeld in geuren, geluiden en beelden die zich aan je netvlies hechten. Het werd een merkwaardige rit door nachtelijk Delhi. Uiteindelijk werden de straatjes in de handelswijk Karol Bagh alsmaar kleiner en uiteindelijk kwamen we aan bij hotel Clark International. Een keurig hotel. Wat meteen opvalt is dat naast het hotel de urban jungle meteen begint. Kleine, kleurrijke winkels, armoede, koeien, een niet aflatende stoet van toeterende motorriksja’s, auto’s en andere vervoermiddelen.

Vandaag was het zondag. Zonder moeite vond ik een ‘Mr. Guide’ die me een dagje op sleeptouw heeft genomen en de highlights van de stad heeft laten zien. Ook een prepaykaart voor de GSM (als je een sm’je wilt sturen of ‘ns wilt bellen: +919711947376) was snel geregeld. Of het laatste lang houdt… de administratie rondom prepay gaat hier nog wel eens mis. Niet huilen dus als je bezettoon krijgt.

Morgen ontmoet ik de groep waarmee ik de ‘mountains and mystics’ reis in het Noorden van India ga doen via reisorganisatie ‘Intrepid Travel’. Van avontuur naar überavontuur…

Veel groeten uit New Delhi! Nu is het tijd voor een koele Kingfisher (bier).