Aart-Jan schrijft

Vallen en opstaan

Het is een leuke opdracht: bouw twee nieuwe websites voor ontwikkelingsorganisaties in India. Gelukkig is er tijd om voor te bereiden. Want ineens word je als webcontentspecialist geconfronteerd met meer dan de teksten en afbeeldingen die je dagelijks verzorgt. Je moet een compleet ontwikkel- en implementatietraject gaan verzorgen! Gelukkig zijn open source oplossingen zoals Joomla en WordPress het kleuterstadium ontgroeid en kunnen prima worden ingezet voor kleine en grote webprojecten.

En de winnaar is…

WordPress. Voor een webimplementatietraject met een korte doorloop- en voorbereidingstijd blijkt deze open source blog tool de beste papieren in huis te hebben om twee eenvoudige websites mee te maken. Voor WordPress in vergelijking tot Joomla geldt met name: less is more.

Tikfoutje: site naar z’n grootje

Inmiddels ben ik erg enthousiast over open source oplossingen zoals Joomla en WordPress. De mogelijkheden zijn zo’n beetje eindeloos. Het fijne van WordPress is, dat het systeem zoals je het installeert heel basic is. Als je extra’s wilt, kun je die downloaden en toevoegen aan het systeem. Ik ben blij dat ik daar al een beetje mee geoefend heb! Veel in WordPress is namelijk geautomatiseerd, maar soms moet je met de hand iets aanpassen in een configuratiebestand. Met één van de uitbreidingen die ik wilde uitproberen ging dit helemaal mis. Eén tikfoutje maken in een configuratiebestand, uploaden naar de server en… bye bye website! In plaats van je mooie site krijg je nu een lange reeks onbegrijpelijke foutmeldingen voor je snuf. Au! Gelukkig zit ik nog niet in India, maar ben ik aan het experimenteren met een eigen WordPress-installatie. Zo krijg je wel goed op het netvlies wat je moet doen en wat je moet laten. Een goed automatisch backup-script installeren: dat is zeker een aanrader!

De tovenaarsleerling

Eigenlijk is dat ‘pielen’ met systemen als Joomla en WordPress voor mij ‘back to my roots’. In 1994 was een webredacteur iemand die alle stappen uitvoerde voor het opzetten en onderhouden van een website: domeinnaam en –ruimte aanvragen bij een provider, met een exotisch softwarepakketje lokaal een site bouwen, uploaden en duimen dat het goed ging. De laatste jaren zijn content en techniek steeds meer gesplitst.

Met de moderne doe-het-zelf oplossingen heb je als webredacteur de touwtjes weer stevig in handen. Hoewel… zolang alles volgens het boekje gaat kan een kind in dit geval de was doen. Maar met de vallen-en-opstaan ervaringen zoals ik die hierboven omschreef voelde ik me soms wel de tovenaarsleerling die met de brouwsels van zijn leermeester aan de gang gaat. Met soms onverwachte gevolgen…Met de basisvaardigheden voor het aanpassen van Joomla- en WordPress-sites naar mijn wensen ben ik inmiddels dus vertrouwd. Zodra het té technisch wordt, zou ik toch een techneut uit het rek halen om me te helpen.

India, here I come!

Inmiddels staan er twee domeinen met een basis WordPress-installatie voor me te wachten in India om mee aan de slag te gaan:

• www.creaschool.com
• www.psatrichy.org

Eerst twee weken reizen en dan aan de slag!

Joris Driepinter in India

Drie glazen melk per dag. Dat doet wonderen! Dat werd ons als opgroeiend kind in de jaren zeventig in ieder geval wijs gemaakt. Joris Driepinter: zo heette de ‘anchorman’ van melkdrinkend Nederland. En nu ik in Rijswijk met de voorbereidingsdag voor mijn verblijf in India bezig ben, moet ik ineens aan Joris denken.

People4Change laat je niet zomaar vertrekken naar een ver ontwikkelingsland. Voor de mensen die binnen een afzienbare periode gaan vertrekken, organiseren zij een voorbereidingsdag waarbij de nadruk ligt op het omgaan met culturen die je niet kent. Op 3 april was het mijn beurt om ingewijd te worden in de eigenaardigheden van de interculturele communicatie.

Meer dan uit een boekje
Hoe de mores is in een land, kan je uiteraard lezen in een boek. Wat dat betreft is de lonely planet gids van India al een goede raadgever. Met je witte melkflessen lekker flaneren in de stad is er niet bij. Over het algemeen worden lange broeken aangeraden en bovenkleding die de schouders bedekt. Het leuke is natuurlijk om te ervaren wat je niet in een boekje leest en dat is wat People4Change met de voorbereidingsdag voor ons als deelnemers in petto had.

Hoe los je dat op?
Rollenspellen spelen, altijd leuk. Tanja en Martine van People4Change hadden verschillende rollenspellen voor ons uitgedacht, die speelden in de culturen waar we naartoe gaan. Zo mocht ik tijdens één rollenspel mijzelf spelen, terwijl mijn tegenspeler een Indiaase collega was, die het belangrijk vond om de website waaraan wij samen werken netjes af te krijgen binnen de tijdsduur van het project. Maar meehelpen aan de bouw van een woning van familie is nog veel belangrijker, dus de Indiaase collega kondigde aan dat hij zou vertrekken. Tsja… zie daar maar eens uit te komen. Het compromis dat we bereikten hield in dat ik een aantal dagen mee zou komen om te klussen aan het huis, als mijn collega éérst meehielp met het voltooien van de website. Gelukkig wist ‘mijn collega’ nog niet dat ik wat dat betreft twee linkerhanden heb.

“Ik drink melk, jij ook?”
Maar hoe zit het nu met Joris Driepinter? Die kwam ineens om de hoek tijdens een opdracht voor interculturele sensitiviteit. Stel je de volgende (waargebeurde) situatie voor in India. Je ziet een pak melk buiten de koelkast staan. En je weet uiteraard dat melk in zo’n warm klimaat snel bederft. Wat doe je dan, was de vraag? Ik noteerde dat ik zou kijken of het misschien gesteriliseerde, dus buiten de koelkast houdbare melk was. Ook zou ik kijken of de koelkast wel aan stond. Maar wat was er nou écht aan de hand? Met zure melk als belangrijk ingrediënt kun je heerlijke koekjes bakken. En melk krijg je niet snel zuur als je het in de koelkast bewaart. De moraal van het verhaal? Denk ‘out of the box’, wees nieuwsgierig en heb niet meteen je vooroordeel klaarstaan.

Out of the box dus
“Op India kun je je eigenlijk niet goed voorbereiden”, hoor ik van iedereen. “Je moet het land ervaren!”. En een andere notoire uitspraak die ik ergens op internet las was: “India? You either love the country or you hate it. In my case I hated it so much that I loved it”. Dat “India” geen weekje Terschelling wordt was me al lang duidelijk. De interculturele training bij People4Change heeft me in ieder geval op een leuke, speelse manier duidelijk gemaakt hoe je je open kunt stellen voor nieuwe ervaringen en niet teveel moet vertrouwen op de culturele bagage die je meeneemt uit Nederland. Aan de andere kant… allicht dat ik de mensen in India wel wat kan leren. Ik ga het meemaken!

Ik ga op reis en ik neem mee…

Nederland puft. Het is eindelijk lekker weer na een natte winter. Ik ben aan het dagdromen en in mijn hoofd ben ik duizenden kilometers ver weg. De bestemming van mijn dagdroom? India… Daar lachen ze om een temperatuur van 22 graden. Chilly at best!

Begin mei is het afgelopen met dromen. Want ergens rond het weekeinde van 10 mei zwaai ik dag met mijn handje en vertrek ik voor zes weken naar India. ‘Business or pleasure’? Ha… allebei! Mijn werkgever Romae zendt namelijk voor het eerst een webcontentspecialist uit naar een ontwikkelingsproject. Romae houdt niet van mooie praatjes als het gaat om maatschappelijk verantwoord ondernemen; actie ondernemen en zo het verschil maken is het motto! Ik ben de gelukkige die ’t spits mag afbijten als webcontentspecialist die in een ontwikkelingsproject voor Romae aan de slag gaat.

Het wordt dus India! Vier weken ga ik in de stad Tiruchirapally bij drie ngo’s aan de slag met webprojecten. Een school en een microkredietproject hebben al een eenvoudige website. Ze hebben dringend behoefte aan een flinke update van deze sites. Vormgeving en structuur moeten op de schop en de functie van fundraising moet worden geoptimaliseerd. De overkoepelende organisatie heeft nog geen website. Voor deze organisatie staat het in de lucht brengen van een eenvoudige basiswebsite op het programma. Dus niet alleen wat werkplek betreft, maar ook projectinhoudelijk wordt het een pittig traject. Maar ik heb er ontzettend veel zin in!

‘Call to action’ voor collega’s

Via blogs op Popolo houd ik iedereen actueel op de hoogte van mijn omzwervingen in India. Verder reken ik op de expertise en steun van mijn Romae-collega’s als ik tegen zaken aanloop die ik zelf niet meteen kan oplossen. Eens kijken of collaborative internet ook in die praktijk werkt!

Inmiddels ben ik de gelukkige bezitter van een visum, een prikkenafspraak bij de GGD en tickets voor vluchten met exotische vliegtuigmaatschappijen die namen dragen als Kingfisher airlines. Het avontuur gaat dus écht gebeuren! Op het pleintje waar ik loop graait een jongetje gretig in een puntzak Vlaamse frites. Lekker hoor, maar in mijn neus bespeur ik al de geur van exotische curry’s…

Elders op internet

• People4Change is de intermediair die de match legt tussen specialist en project en de praktische zaken rondom de uitzending regelt.
• Bekijk de website van de school in India waar ik een audit en optimalisatietraject voor ga doen
• Bekijk de website van het microkredietproject in India waar ik een audit en optimalisatietraject voor ga doen
• Tiruchirapalli is de stad in de zuidelijke Indiaase provincie Tamil Nadu waar de projecten zijn gehuisvest waar ik aan ga werken en waar ik vier weken zal verblijven.
• Zoek in google earth op ‘Tiruchirapalli, in’ om veel interessante informatie te bekijken over de stad.

Mensenreparatieweek

Een mens is geen machine. Arnold Schwarzenegger uitgezonderd uiteraard. En alle gebotoxte celebreties vergeet ik ook maar even gemakshalve. Een mens is geen machine. Maar begeef je in het ziekenhuiscircuit en je ziel en zaligheid zijn niet meer waard dan een bezoekje aan de PC-boer op de hoek.

Mijn familie vergrijst (80+). De tegeltjeswijsheid leert dat de ouderdom komt met gebreken. En zo komt het te pas dat mijn naamgever (Jan) morgen op mag voor zijn eerste chemokuur om een agressieve longkanker te bestrijden. Vrijdag volgt zijn broer, mijn vader en andere naamgever (Aart), die kennis mag maken met de de liesbreukpoli in Zeist voor een reparatie van dit nare kwaaltje. “Alsof ik een fietsband ga plakken” vertelde de chirurg met een blije glimlach tijdens de intake. Yeah right…

Is de mens een machine? Alsof je een fietsband repareert. Stop er wat chemicaliën in. Mix het met een forse dosis radio-activiteit. Even schudden: klaar!

In het Universiteitsmuseum te Utrecht kan je een rariteitenkabinet bekijken van medische ontwikkelingen uit de afgelopen eeuw. Een voet-aangedreven tandartsboor: auw! Doe mij maar een spuit en een fijn elektrisch aangedreven diamantboortje. Foetussen met dubbele hoofden en zes vingers, een rondje Museumkwartier en je weet alles wat je eigenlijk niet wilt weten.

Een mens is geen machine. De komende week geven geliefde familieleden zich over aan de verworvenheden van de medische wetenschap. De één gaat de strijd aan tegen een helse longkanker, de ander wil af van een liesbreuk.

Mijn hoofd is geen verzameling van nullen en éénen. Een mens is geen machine! Toitoi voor de mensen die ‘seriously’ gaan kennismaken met het medische circuit…

Naar het toilet

Op het werk ben ik verhuisd naar een nieuwe kamer in een andere vleugel van het gebouw. Het is altijd weer even wennen, zo’n nieuwe plek. Maar als je mij vraagt wat de grootste verandering is, dan heb ik niet over het vernieuwde uitzicht, maar moet ik verwijzen naar het toilet. Niet alleen de potjes en urinoirs zijn anders, maar ook kom je er bewoners tegen van afdelingen waar je voorheen nog niet zo’n intiem contact mee had.

Niemand praat er graag over, maar over de sanitaire gewoontes van toiletbewoners zou je menig boekje vol kunnen schrijven. Dat voor straks, eerst maar eens de fysieke eigenschappen van het nieuwe onderkomen voor plasje en poepje tegen het licht houden. Bij de eerste inspectie maakte ik meteen een mindwarp naar het begin van de jaren 80. Met de middelbare school gingen we wel eens op kamp. Je kwam dan terecht op een massale tweederangscamping of een echt kamp, met barakken enzo. Nou, denk aan het sanitair van een goedkopere camping en je hebt voor ogen wat tegen me knipoogde toen ik de deur van het herentoilet voor het eerst opende.

Het heeft ook wel weer z’n positieve kanten. Door het open karakter (de deuren hebben geen onderkant, dus zelfs een onvoorziene zondvloed is geen probleem) van het nieuwe toilettenblokje, is het eenvoudig om contact te maken en houden met anderen die de babi pangang van gisteren komen wegbrengen.

Er wordt een kindje geboren! Mijn mobieltje viel bijna in de pot toen ik aanstalten maakte om 112 te bellen. Uit het hokje naast mij klonken namelijk geluiden die ik herkende van reality tv. Maar nee, de diepte van het gekreun verraadde teveel testosteron en ik stopte mijn mobieltje weer weg. Ik betrap me erop dat ik altijd een gezicht probeer te koppelen aan het gegrom, gekreun, gerochel, gefluim en gekerm uit dat hokje naast me. Is het soms die klerk in véél te bontgekleurd overhemd die altijd zijn ogen wegdraait als ik hem passeer op de gang? Of toch die brutale grapjas waarvan iedereen zich afvraagt wat nou precies zijn functie is?

Dan heb je de gehaasten. Zit je lekker stil de denker van Rodin na te doen, komt er een wervelwind je intieme wereldje binnengeraasd. Aan jouw deur trekken (je ziet het rode vlakje van het slot toch, súkkel!). Volgende hokje. De halve voorraad wc-papier wordt in één haal van de rol getrokken, plons plons, drie keer doortrekken en wég is ‘ie weer. Onthaasten man, ontháásten!

Maar hoe interessant deze dagelijkse ‘in vivo’ studie ook is, voor mijn gemoed is alle onrust op het veredelde campingtoilet teveel geworden. Temeer omdat de kamer van het afdelingshoofd strategisch is gelegen tegenover de ingang van ‘het kleinste kamertje’! Mijn oplossing? Ik sluip slinks naar mijn favoriete potje in de lege kantoorvleugel die we hebben achtergelaten na de verhuizing. Lekker stil, lekker schoon en lekker vertrouwd!

Een boekje open over meneer Aart

Er zijn van die mensen, die noemen mij ‘meneer Aart’. Het is hun goed recht, maar ik heb er de schurft aan. Want aan wie denk je dan meteen? Juist: aan meneer Aart. De norsige kindervriend uit Sesamstraat. Visioenen van blij lachende kindergezichtjes, Pino’s, Koekiemonsters en hoe al dat Sesamstraatspul nog meer heet.

Misschien komt het als een onthutsende onthulling voor je, maar meneer Aart is helemaal niet zo’n gezellige kindervriend. Sterker nog: Aart Staartjes is een neukaap! Ja, je leest het goed: voormalig acteur in een goedkope film met softporno-elementen van vaderlandse bodem. Dat had je niet verwacht hè?

In mijn virtuele videotheek kwam ik een rolprent uit de Filmmuseumcollectie tegen. ‘Ibiza, zon en zonde‘ is de titel. Voeg daarbij het productiejaar van de film (1969, een jaar na de komst van yours truly) en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En raad eens wie de hoofdrol speelt? Juist: Aart Staartjes. Als pain-in-the-ass televisiejournalist die zijn nozemachtige nieuwsgierigheid aan het einde van de film met de dood moet bekopen. Niet voordat hij on-meneer Aartachtig op het strand en in een in aanbouw zijnd gebouw lekker in zijn blote kont rollebolt met voor die tijd lekkere wijven. In de verste verte geen Bert, Ernie of Sien te zien! Wel een swaffelende Aart, hoewel dát op het korrelige zwartwit moeilijk te bewijzen is.

Ik heb niks tegen Aart Staartjes hoor. 😉 ‘Ibiza, zon en zonde‘ is geen hoogstandje in de Nederlandse filmgeschiedenis, maar wél een voorbeeld hoe je met een zeer beperkt budget een statement maakt tegen de gevestigde filmindustrie. Mocht je je een keer vervelen… haal het DVD’tje eens in je videotheek. Maar noem mij nooit meer ‘meneer Aart’! Tenzij je er een potje rollebollen op een exotisch strand tegenoverstelt natuurlijk.

De Apocalyps, aka een tripje naar Bad Bentheim

Frodo houdt van autorijden, Frodo houdt van fotograferen. Ik houd van schattenzoeken met een GPS. Dat gaat prima samen! Hoewel de agenda’s natuurlijk weer eens niet matchten, lukte het tóch om een datum te prikken. Daar gingen we dan, zaterdag 26 juli 2008, gewapend met elektronica en gadgets richting de Duitse grens.

Het was een warme, broeierige dag. Frodo vond het wel boeiend, dat schatzoeken met een GPS. Met name omdat je soms op van die überbizarre plekken terechtkomt. En daar kun je dan weer mooie foto’s maken. Klam zwetend trokken we van locatie naar locatie rondom de Drieländersee. Wij hebben er een punt voor, de Duiters natuurlijk meteen weer een heel meer. Het derde land is overigens Nederland. Eigenlijk stiekem toch een stukje van Duitsland, we wísten het wel!

Een laatste GPS-schat moesten we laten schieten omdat de hemel boven de Dreiländersee in een opmerkelijk tempo van vaaglichtblauw veranderde in gitzwart. Onheilspellend rolde een flink onweer het meer op. Maar goed, je bent in Duitsland en daar kun je lekker eten voor weinig. Door een tropische bui reden we voorzichtig naar Bad Bentheim. Soms hagelde het zo hard dat Frodo even stopte. Er zat een barst in de voorruit en of die bestand was tegen dergelijk natuurgeweld, dat was maar de vraag.

Op een weiland voor de markante burcht die uitkijkt over het stadje Bad Bentheim hebben we in een biertent enkele genoeglijke uurtjes doorgebracht onder het genot van een drankje (nauwelijks te tillen, je snapt het; daar hebben ze geen ‘fluitjes’) en een lekkere maaltijd.

We vermoedden niet, dat het leuke tripje naar Duitsland zou eindigen met één van de meest fascinerende schouwspelen die we beiden ooit gezien hadden. Na het passeren van de Nederlandse grens en na enige kilometers rijden leek ging het daglicht op de snelweg A1 plotseling uit. En het was nog lang geen nacht! De nacht werd apocalyptisch verlicht door een continu geflits van een groots onweersvuurwerk aan de horizon. En regen, zóveel regen… Records zijn er die avond niet gebroken meldt het KNMI in retrospectief, maar toen we ter hoogte van Voorthuizen reden, regende het inmiddels bijna 40 mm per uur.

Sommige mensen zochten een veilig heenkomen op de vluchtstrook. Ik keek Frodo aan. Rond zijn mond speelde zijn kenmerkende mysterieuze glimlachje. Niets aan de hand. Frodo houdt van autorijden.

Op 31 december 2008 zijn Frodo en zijn vriendin Simone fataal verongelukt. Lieve vriend Frodo, ik vind het onverteerbaar, onbegrijpelijk en te verschrikkelijk voor woorden dat we geen avonturen meer zullen beleven samen.

Utrecht, 8 januari 2009

Het shopping inferno

Wie mij een beetje kent, weet dat ‘shoppen’ niet bovenaan staat in mijn lijstje van favoriete activiteiten. Maar onlangs moest ik er toch aan geloven. Mijn achternichtjes (28 en 30 jaar oud) uit Wuppertal waren namelijk op bezoek.

Wuppertal is een grote stad in het Ruhrgebied. Markant is de ‘Schwebebahn’ aldaar, een uniek openbaar vervoersysteem uit het begin van de vorige eeuw. Er is zelfs een legende van een circusolifantje dat uit een wagen van de Schwebebahn gesprongen zou zijn en later ongedeerd uit het riviertje de Wupper weer opdook. Maar hippe kleren? Die vind je niet in Wuppertal. Daar moet je voor in Utrecht zijn.

Toen de wervelwind uit Wuppertal zich eenmaal geïnstalleerd had in
mijn huisje werd er weinig tijd verspild. En zo begon een shoppingtocht in Utrecht waarbij ik van de ene in de andere verbazing
viel. Zelf kom ik nooit veel verder dan C&A of P&C als ik een keer gek doe. Maar er is dus meer.

Sommige kledingboetiekjes voor dames hebben goed nagedacht. Ze hebben stoelen neergezet voor manlief die mee moet shoppen. Zo heb ik vanuit luxe zetels, een high seat voor een tennis arbiter en vanaf een poef eens rustig kunnen kijken. Zien hoe jonge en minder jonge dames borsten, billen en buik in de meest merkwaardige omhullingen proberen te persen. Ja ja, Sonja Bakker heeft nog veel dames niet bereikt.

‘Mijn’ Duitse dames deden overigens naar hartelust mee. Af en toe klonk er een daverend lachsalvo vanuit een omkleedhokje. Soms mocht ik even achter het gordijn gluren… er werd terecht gelachen.

Groot was de teleurstelling van de Mädels toen bleek dat in Utrecht op zaterdag de meeste winkels om 17.00 uur de poorten sluiten. Groot was mijn opluchting dat het niet langer duurde, want hoe graag ik mijn nichtjes ook mag, dit shoppinginferno werd me bijna te machtig. Het moet gezegd, mijn bezoek had een paar zeer charmante kledingstukjes gevonden, maar voortaan bestel ik weer uit de catalogus van Wehkamp!

Internetdaten, story of my life!

Kijken op de klok. Over een kwartiertje is het zover. Dan ontmoet je je internetdate! Ineens is via een site een meisje je leven ingewandeld waar je alles van wilt weten. Mijn van huisuit nieuwsgierige oma draaide altijd het volgende riedeltje af als ik een vriendje of vriendinnetje voorstelde: “Heb je nog broertjes of zusjes?” En: “Leven je beide ouders nog?” Anyway: gespreksstof genoeg voor een leuke avond.

Gespannen, maar vol verwachting betrad ik het cafeetje waar we afgesproken hadden. Van buiten (rokers hè?) werd er naar me gezwaaid. Oh nee hè, een bekende! Die natuurlijk even een praatje kwam maken. Dat gaf op zich niks. Van de date was namelijk nog niet veel te bekennen. Zou ze er soms al zijn? Ik had een duidelijk beeld op mijn netvlies en keek in het rond. Zou die dame daar in de hoek…? Nee, dat kòn mijn date niet zijn.

Ik ben nogal een man van de klok en weet wel dat niet iedereen zo stipt is als ik. Maar na 20 minuten ging blijde verwachting over in ergernis: was ik f*cking gedumpt dan? Ik had wel een 06 meegekregen. Bellen, geen gehoor. Kwade SMS gestuurd, kopje thee ingeruild voor een lekkere kelk La Chouffe. Internetdaten? story of my life.

Een uur verder

Na enkele telefoontjes aan vrienden waar vrouwen in het algemeen en internetdating in het bijzonder er niet genadig afkwamen, startte ik de computer op. In de mailbox die ik gebruik voor dating zag ik een berichtje van de datingsite dat ik nog niet had opgemerkt. Die ik meestal niet open, omdat het meestal berichtjes zijn in de trant van “Me Miss Loveable, you like me very much”. Maar het was een berichtje van mijn date! “Ik ben ziek naar mijn ouders gegaan, heb m’n mobiel thuis laten liggen en kan hier niet in mijn mail. Kan je dus alleen zo bereiken”. Tsja… Dus… Wie weet… wordt vervolgd. Inclusief een lesje in het gebruik van moderne mobiele communicatiemiddelen!

Ik ga op vakantie en ik neem mee…

De vakantie is in zicht… Drie weken naar Zweden staan er op het programma. Rust, ruimte, natuur en blonde dames uiteraard. 😉

Internet gaat mee op vakantie. Want als je je Facebook niet om de paar uur ververst, wordt je virtueel doodverklaard las ik op verschillende online bronnen ‘die het kunnen weten’. Toen ik dat zag, verbaasde ik me er ineens over hoezeer het internet mijn leven beheerst, er onlosmakelijk mee verbonden is. Alle vakantievoorbereidingen vonden plaats via internet. Leuke plekjes spotten om een ‘stuga’ (huisje) te huren via reissites en de community van google earth. Ticket boeken (prijzen vergelijken!), auto huren, routes uitstippelen via de kleinste wegen in de TomTom.

Het idee dat internet deze keer écht meegaat op vakantie via een betaalbaar pakket voor mobiel internet in het buitenland, geeft me een rustig gevoel. Ook in vlekjes op de kaart als Lilla Edet en Gamleby is mijn derde oog er nu helemaal bij en er is vast een ‘buienradar.se’ om te kijken of het een dagje musea of een dagje wandelen wordt. Toch jammer, dat stiekem kijken of er een open netwerkje is om even te mailen of het nieuws van thuis te scannen was ook wel spannend. Maar op je beurt moeten wachten in een smoezelig, duur internetcafé met een oneindig trage verbinding is ook niet alles.

Hoewel ik met milde spot mezelf onder de loep neem en zie hoe ik met al die elektronica als een halve cyborg de wereld doortrek, zal ik niet snel deelnemen aan een tv-programma waar ik mijn online bestaan voor een periode zou moeten staken.

Online bén ik en zal ik voor de rest van mijn aardse bestaan ook wel blijven. Beste vrienden, ik ga er even tussenuit. Zoals je niet is het niet onmogelijk dat we elkaar nog even treffen op Hyves, Facebook of ….com, in ieder geval in het najaar weer ‘in het echt’!