Aart-Jan schrijft

Junkers 88 (GCWE8Z) by Team Aart4ever

What goes up must come down. Sometimes this is a more violent process than normal, for instance during times of war. With this cache, you will visit some places that witnessed plane crashes during the second world war. This cache trip is suitable to undertake by bicycle or car (appr. 7 kilometers). Please observe that this cache is not a roundtrip, you will not end up near the start coordinate.
Near the former airforce base (‘Fliegerhorst’) Soesterberg several German and Allied planes crashed during the second world war. ‘Junkers 88? shows you several locations where planes came down. At the start location you will find a small monument that commemorates the crash of a B17 flighing fortress on october 20th 1943. Here you can collect the information that leads you to the following waypoint.

Waypoint 1 = N 52°06.349 – E005°11.191

How many citizens died during this crash? The dutch word for civilian is ‘burger’. This number = A

Waypoint 2: N 52°07.(825/A) – E005°11.(795+(10*A))

Waypoint 2 is not the crash site of an airplane, but it is a historic landmark from the second world war. Please note that on your left hand side behind the building the German SS operated a ‘Schwere Funkstelle’ (high yield radio transmission station). The bunker where this tok place can still be seen. Now the question for this waypoint. How many people are commemorated here? This number = B

Waypoint 3: N 52°07.(60*B) – E005°11.(320*A+10)

On many plane crash sites, nothing remains that points at the events that took place so mny years ago. This is also the case at waypoint 3. In the night from march 23 to march 24 ‘Oom Jo’ (uncle Jo), a flamboyant family member, returned home from his evening shift at Bilthoven railway station, where he held a position as station master. Unfortunate for him, his coming home coincided with the crash of a Junkers 88 German fighter plane. Oom Jo got wounded on this occasion, although not too bad. It will be obvious to you by now how this cache got its name. At the junction of roads where you are now, the Junkers 88 crashed. Look for a silent witness to this event when you observe the houses in the street. You will notice that some houses are newer than the ones you will normally find in this neighbourhood. Find a lantern post here and note the number that you will find on a small sign attached to it. This number=C

From here you will undertake your last, somewhat longer leg towards the end location of the cache. At the cache location yet another plane crashed, also a Junkers 88.

The date is march 21st 1944 and the Junkers that was heading for Soesterberg never made it to the airforce base. The crash site lies on private property, so we hid the cache a little to the south. Use the numbers that you found to calculate the cache location by using the following formula:

N 52°09.((C-1495)/500) – (A * 2) | E005°13.((A*B*10)+34)

Many thanks for creating this cache description goes to Drs. J.C. Brugman that inspired us with his book ‘Occupied and resistance, De Bilt and Bilthoven in times of war’ and to my uncle, Gerard Achterberg, for providing excellent inside information about our family history and the several crash sites.

Team member Aart-Jan

In het land van Kim Jong-il

De setting: Cambridge de nacht van nieuwjaar. De omstandigheden: een rusteloze slaap na een gezellig tiengangendiner en natuurlijk te laat naar bed en de nodige drankjes. Daar ga je vreemd van dromen!

Op Utrecht centraal staat een trein klaar met als eindbestemming Noord-Korea. Hij staat op het punt om te vertrekken, maar ik móet nog even snel aan boord om een van de passagiers het rode boekje te overhandigen van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-il. Dat lukt nipt. Evenwel blijkt deze dame andere plannen te hebben. Want terwijl de trein al in beweging is, besluit ze om de reis naar Noord-Korea niet te aanvaarden, maar uit de trein te springen. Waar ik klaarsta om haar op te vangen.

Inmiddels is Utrecht centraal getransformeerd tot een meer Koreaanse setting. Waar de tocht heengaat is onduidelijk, maar de Noord-Koreaanse vluchtelinge en ik verlaten snel het stationsterrein. Al snel komen we aan bij een steile helling. Ik aarzel (hoogtevrees) om naar beneden te klimmen via de iele trap naar de bodem daar ver beneden, maar mijn metgezel is al met de afdaling begonnen. Ik besluit om de omslachtigere maar minder steile route maar te nemen, die voert langs overblijfselen van militaire installaties zoals bunkers en vele onduidelijke betonnen constructies.

En dan word ik weer wakker. Jammer! Ik had graag gezien waar we waren terechtgekomen!

Een nieuwe woning

Vriendin en dichter V heeft een tijd gewoond in een wat mindere buurt in Utrecht-West. Nooit gedacht dat de woningen in die buurt qua uiterlijk zouden lijken op de portiekflatjes in een soortgelijke buurt in Hilversum die inmiddels onder de slopershamer zijn gesneuveld. Nooit gedacht dat FS., de partner van V., ooit eens zou samenwonen met zijn vriendin. Nooit gedacht dat ik er bij in zou trekken. En nooit gedacht dat ik de tweelingbroer van mijn overleden vriend F. er zou aantreffen.

Toch kwam ik met mijn fiets via de steeg achter in deze vrijstaande portiekflat terecht. V. en FS. waren niet thuis, maar de tweelingbroer van F. wel. Die was wat verstoord door mijn komst, want stond net op zijn gemak en sigaretje te roken. Ik had een plekje gekregen op de middenverdieping, dat wilde hij nog wel kwijt.

Voor de woning stond een soort cactusboom. Kennelijk de geëigende toegangsweg tot de middenverdieping, want ik klom er zonder pardon in op weg naar mijn onderkomen. Kansloze onderneming, want ik kwam al snel vast te zitten in de hechte prikkeltakken.

Einde droom

Van schoepraderboten en de dood

De dood en schoepraderboten, dat zijn wel heel verschillende thema’s om in een nacht van te dromen. Toch was het vannacht zover. Alles begon redelijk onschuldig met een proefvaart met een miniatuur schoepraderboot in een vijver. Niet dat de tocht nu helemaal zonder kleerscheuren verliep, want de schoepen waren gemaakt van riet. Niet echt praktisch zo bleek, want na enige aanraking met de beplanting in de vijver was het uit met de vaarpret.

De dood waar ik melding van maakte was overigens niet in dezelfde droom. De setting was een desolate woning in een afbraakbuurt. Daar woonden een oom en tante van mij. Onbegrijpelijk zou je zeggen, maar zo gaat dat in dromen. Terwijl we een beetje aan het kletsen waren kreeg mijn oom de mededeling dat een goede vriend van hem was overleden. Daarop brak hij in huilen uit. Gelukkig was zijn zoon er ineens om hem te troosten.

Het volgende droombeeld dat ik me nog herinner is dat ik in de wijk verwonderd om me heenkijk en me erover verbaas dat mijn familie in zo’n trieste omgeving moet wonen.

Hierna wekker en weer terug naar de realiteit van alledag.

Een dubbeldekker in de tuin

Lekker in de tuin zitten bij je vader op een lome zomerdag. Niets lekkerder dan dat toch? Mijn vader is een fan van vliegtuigen dus er ontstaat enige opschudding als er een gele dubbeldekker in het luchtruim verschijnt. Die draait niet ver boven onze hoofden vrolijk rondjes.

En dan ineens met een behoorlijk geraas landt het vliegtuig in de tuin! Daar blijkt ineens een zandpad met redelijk druk autoverkeer doorheen te lopen, dus dat ligt ineens op z’n gat. En daar staat ‘ie dan: een glanzend gele dubbeldekker bij mijn pa in de tuin.
We vragen ons nog af hoe die daarvandaan ooit weer kan vertrekken, want daar is te weinig ruimte voor. Maar dat onthult mijn droom helaas niet.

Bij de orthopeed

Een orthopedische behandeling te moeten ondergaan is al geen pretje. Maar als je vanaf de operatietafel ziet dat de chirurg een experimentele behandeling op je los gaat laten wordt het helemaal griezelig. Mijn grote tenen werden in een apart soort tape gewikkeld. De chirurg verzekerde me dat deze behandeling al meer plaatsvond en ik er niet voor gek mee zou rondlopen. In de volgende droomscene bevind ik me op een station en zijn niet mijn grote tenen, maar beide handen in de experimentele tape gewikkeld. Om mij heen zie ik inderdaad anderen die ook ermee rondlopen.

Ook in dromenland vannacht een conversatie met mijn Romae-collega’s Henk en Matthijs. Matthijs is vier dagen op vakantie geweest naar Thailand en zit er een beetje vermoeid bij. Henk lacht en plaatst de opmerking: “Ja, het valt niet mee om tussen de vakanties door nog wat werk te plannen”.

Van een bloedende hond en een dakota

Wat hebben een bloedende hond en een Dakota met elkaar te maken? Beats me, maar ze figureerden beiden in mijn droom van afgelopen nacht. De bloedende hond lag op de bank bij iemand in huis. De Dakota (verderop in de droom of in een andere droom dezelfde nacht) kan ik nog wel verklaren. Dat móet het vliegtuig zijn geweest waar mijn vader en ik in gevlogen hebben voor diens 75e verjaardag.

Apart in deze droom was dat ik me kennelijk buiten het vliegtuig bevond en we akelig op een heuvel afvlogen. Hoe het is afgelopen herinner ik me niet meer, maar volgens mij zijn we succesvol de heuvel overgekomen. Nipt, dat moet bijna wel.

Helaas zijn bovenstaande herinneringen fragmentarisch. De komende tijd wil ik me wat meer concentreren op die fascinerende wereld van dromenland. Hopelijk kan ik het gedroomde dan in wat meer detail aan de blog toevertrouwen.

Sweet dreams!

Augmented humanity

Vanochtend was ik toch nog best een beetje zenuwachtig. Om 08.30 u werd ik in het UMC Utrecht verwacht op de poli neurologie. Daar zou ik de AR-implantatie in ontvangst nemen. Volgens de neurochirurg een fluitje van een cent; wat contactjes subcraniaal aanbrengen, tunen, testen en gaan met die banaan!

Ik moet zeggen, de ingreep is me erg meegevallen. Pijn doet het niet en het aanbrengen van de contactjes kietelt een beetje. Erg vreemd is het moment waarop de AR-implantatie wordt ingeschakeld. Waar we vroeger pielden met smartphones en onhandige schermpjes wat augmented reality moest verbeelden, was vanaf nu een gedachte al voldoende om beelden, geluiden, geuren en sensaties tevoorschijn te toveren.

Om me te laten wennen had neuroloog Koster me een aantal simpele opdrachten gegeven. De eerste opdracht was om zijn kamer verderop in het UMC te vinden. Ik mocht niet spieken! Hoefde ook niet. Door aan de arts en zijn kamer te denken kwam de route ernaartoe als een ‘insight’ mijn gedachten binnen. Op mijn gemak wandelde ik ernaartoe en trof de arts lachend in zijn kamer. De volgende opdracht was al spannender. Als single op zoek naar een leuke dame was ik natuurlijk erg benieuwd naar dat aspect van AR. En ja hoor, in de menigte van mensen die zich door de centrale hal van het ziekenhuis repten ‘zag’ ik feilloos welke singles zich bij de datingdienst in AR hadden aangemeld. Omdat ik nog geen betalend lid ben kon ik nog niet hun uitgebreide profiel ervaren en wisten zij niet dat ik ook ‘op zoek’ ben. Ik voel me een voyeur!  Waarom had ik niet al veel eerder een AR-implantatie laten zetten?
Natuurlijk zoek je altijd de grenzen op van wat mogelijk is. Vrienden hadden me verteld dat er van alles met de implantatie mogelijk is wat zeg maar, wat dubieus is. Toen ik het UMC verliet, liep ik dan ook naar de parkeergarage en dacht aan het openen van een autoslot zonder sleuteltje. Ook daar blijken AR-tips voor te zijn. Alsof het de meest dagelijkse gang van zaken was, verschenen de handelingen in mijn hoofd die ik met mijn smartphone moest uitvoeren om eenvoudig de elektronische code van die nieuwe Volvo te kraken. Ik zou luxe naar huis reizen die ochtend!

PIEP! De wekker maakt zoals altijd een einde aan een bijzondere droom. Augmented Reality via een implantaat, zover is het nog niet. Maar de ontwikkelingen gaan snel en het zou me niet verbazen als onze kijk op de wereld de komende jaren zeer ingrijpend gaat veranderen. Met onze Iphone en Android toestelletjes is de augmented reality ervaring van het moment echt stenen tijdperk vergeleken met hetgeen eraan gaat komen. Laat maar komen. Ik ben er klaar voor!

Liquimondo-medewerkers aan de slag in Uganda

De komende maanden steken verschillende medewerkers van Liquimondo de handen uit de mouwen. Wij gaan namelijk helpen om de droom te verwezenlijken van een gedreven echtpaar in het Ugandese Chawolo: een nieuw weeshuis / community center realiseren voor dit dorpje!

Hoe wij helpen om deze droom te verwezenlijken? Dat lees je de komende maanden op deze website. We zijn al druk aan het brainstormen en contacten aan het leggen. Deze fase is leuk, maar tegelijkertijd ook heel spannend: waar gaan onze inspanningen toe leiden? In ieder geval hopen we ook echt zelf aan de slag te gaan in Uganda om te helpen het verschil te maken.

Heb jij leuke, creatieve, inspirerende ideeën en wil je die graag met ons delen? Maak dan gebruik van het contactformulier om dat ons te laten weten.

[donate]

Met het luchtschip mee

De uitgefikte ‘Hindenburg’ luidde in 1937 het einde in van het tijdperk van de luchtschepen. Een tijdperk dat eigenlijk nooit het gloriestadium had bereikt. De belofte was mooi. Sneller dan met een passagiersschip in weelderige luxe loom over de aardkloot zweven. Want de luxe die je aan boord van passagiersschepen had, was driedubbeldwars aan boord van de zeppelins te vinden. Met een vonkje in de met waterstof gevulde gigant klapte in Newark deze droom uiteen. Daarom moeten we tegenwoordig dicht opengepakt in overvolle vliegtuigen zonder veel comfort onze exotische bestemming zien te bereiken.

Sinds een aantal jaren is er weer wat leven in de Zeppelinbrouwerij. Na een roemloze carriere als überballon om vijandelijke vliegtuigen uit het luchtruim te weren, is het luchtschip langzaam maar zeker bezig met een comeback. Een zeppelin kan namelijk prima dienst doen als alternatief voor helicopters en vliegtuigjes om bijvoorbeeld wegen, gebieden en evenementen langdurig in de gaten te houden.

En een zeppelin is een perfecte manier om spectaculaire rondvluchtjes te maken! Dat hebben mijn vader en ik afgelopen maandag beleefd. Als cadeau voor zijn 80e verjaardag hebben we vanaf Rotterdam / The Hague airport een mooie luchtvaart over de binnenstad van Rotterdam beleefd.

Vanaf de grond ziet een tocht met zo’n gigant er wel vervaarlijk uit. Met name de landing staat garant voor capriolen die je doen afvragen of het allemaal wel goedkomt. Eenmaal aan boord merk je daar niets van. Zoals het een goedmoedige lobbes betaamt cruise je heerlijk door het luchtruim. Geen abrupte bewegingen, maar op z’n sterkst wat gewaggel in de lucht. Eigenlijk net als met een gewoon schip.

Het lijkt me heerlijk als er weer luchtschepen komen waarmee je snel, stil en comfortabel naar bestemmingen in heel Europa kunt reizen vanaf veldjes in vele steden, zonder langdurig oponthoud op vliegvelden. Maar tot de exclusieve club van luchtschipreizigers te behoren… dat heeft ook wel wat! Aerwin, Goodyear en Deutsche Zeppelin Reederei GmbH: hartelijk bedankt voor deze onvergetelijke ervaring!

• Bekijk de filmpjes van onze zeppelinvaart
• En gelukkig zijn er altijd nog de foto’s