Aart-Jan schrijft

Van studentenopstanden, industriële kastelen en breiwerkjes

Op de een of andere manier komt in mijn dromen vaak het gebied rondom de Utrechtse Beerenkuil in beeld. ‘But not as we know it’… Deze keer werd de omgeving van de Beerenkuil gekenmerkt door een wat desolaat post-industrieel karakter. Daar bekeek ik geïntrigeerd een gevel van een oud industrieel gebouw waarvan ik de letters maar moeilijk kon ontcijferen. Ik meende de letters ‘plastic’ te zien, maar dat was wel een beetje mal voor oude industrie.

Terwijl ik de gevel aan het bestuderen was, zwol in de buurt een behoorlijk geroezemoes aan. Er was weer eens studentenopstand. De leiders van de opstand liepen druk brullend op straat en er was een grote menigte toeschouwers toegestroomd. Ik mengde me ook tussen het publiek en was behoorlijk incognito door het breiwerkje dat ik bij me had.

Nog even later was ik in een gebouw waar de oproerende studenten hun tijdelijk hoofdkwartier hadden ingericht. Lekker incognito door mijn breiwerkje uiteraard. Toen ik het gebouw weer uitstapte werd ik aangesproken door een meisje dat ik kende. Zij vroeg me wat er hier aan de hand was. Ik antwoordde dat ik er niet bij hoorde en dat ze die vraag maar aan een ander moest stellen. Een stukje buiten het gebouw werd ik geholpen door een vriendelijk persoon die mij een uit het breiwerkje gevallen naald overhandigde.

Even verderop trof ik een gigantisch industrieel kasteel. Het deed een beetje denken aan de beelden uit de film ‘Brazil’ van Terry Gilliam. Ik keek omhoog via een misschien wel 100 meter hoge trap. Helemaal aan het einde kon ik het straatniveau zien, de Amsterdamse Straatweg in Utrecht. Ik aarzelde of ik de trap zou nemen of de lift. Het was immers een wat duistere buurt. Uit de lift kwam een persoon. Gelukkig: geen raddraaier of sjappie.

Topgun

Het gebeurt niet elke dag dat je Tom Cruise op bezoek hebt. Zeker niet in zijn gloriedagen als jonge held in een straaljagerflick! Maar vannacht was het dan zover. Helaas vond de ontmoeting onder bijzondere omstandigheden plaats. Ik zat namelijk in mijn ouderlijk huis op mijn gemak op ‘een zekere plaats’ te doen wat men daar over het algemeen doet. En Tom Cruise moest ook. Nu wil het geval dat ik sanitair gezien niet vooraan heb gestaan bij de vlotterikken, dus over het algemeen wel even nodig heb om af te maken waar ik mee bezig ben. Maar daar stond een vriendelijk lachende Tom mij dus al het toilet uit te kijken. En dat bevordert de stoelgang zeker niet!

Hoe het eea afliep is helaas onbekend vanwege het afgaan van de wekker…

In de collegebanken

Het is al een tijdje geleden dat ik in de collegebanken zat, maar vannacht was het toch weer eens raak. Vreemd genoeg volgde ik een HBO-opleiding communicatie. Daarover verbaasde ik me in de droom, omdat ik immers een universitaire studie op dat gebied al heb voltooid. Ik vroeg dus af wat de zin was van deze opleiding. Met name ook omdat de studie vrij belastend was en je er bijvoorbeeld ook moest overnachten.

Daar had je Edward, een klasgenoot van de lagere school. Die maakte zich zorgen over zijn aanstaande tripje naar Londen. Daar was hij nog nooit geweest. Dat vond ik behoorlijk verbazingwekkend. Ik stelde hem gerust met de mededeling dat het moeilijkste aan Londen het linksrijdende verkeer is. Maar daar word je in Londen continu aan herinnerd via markeringen ‘look right!’ en ‘look left’ in het trottoir.

Het werd tijd om te gaan slapen. Mijn favoriete plek was linksboven in de collegezaal, waar iemand lag te slapen die ik graag mag. Helaas had een filmcrew mijn favoriete plek ingenomen en het bleek nogal lastig om elders in de collegezaal een plekje te bemachtigen. Alle slaapplekken waren namelijk inmiddels al ingenomen. Vervelend! Tijd om ‘in real life’ wakker te worden dan maar… 😉

Naar de tandarts

De tandarts is niet mijn grootste vriend. Helaas droom ik er ook vaak over. Maar twee nachten geleden vond er wat dat betreft een stijlbreuk plaats en projecteerde ik mijn tandartsangst op een van mijn droomfiguren.

De setting is de woning van vrienden in Frankrijk. Daar pas ik op de zoon in die familie. De jongen kamptmet heftige kiespijn. Daar word ik erg onrustig van en ik wil hem dan ook meenemen naar de tandarts. Daar reageert het kind zeer hysterisch op en ik krijg hem niet mee.

In de volgende droomscene dwaal ik door Chalon-sur-Saône. Zonder de zoon van mijn vrienden. Ik realiseer dat ik hem thuis heb achtergelaten en voel me daar schuldig over.

Leap of Faith

De setting: een winters landschap met ruige bergen en steil aflopende hellingen. Aan de ene kant een mooi winters landschap, aan de andere kant een nachtmerrie voor iemand met hoogtevrees. De deelnemers: collega J. en ikzelf. Met moeite beweeg ik me voort over een smalle rotspunt met links en recht een diepe afgrond. Collega J. doet er luchtig over. Sterker nog, met een uitbundige lach duikt ze onbekommerd de diepte in!

Dat ze veilig beneden aankomt vermoed ik wel, maar kan ik niet bevestigen. Na deze actie probeer ik nog krampachtiger om niet naar beneden te vallen.

Ja, ik heb hoogtevrees. Ja, het was weer een curieuze droom.

Vakantievoorpret

Voor de meeste mensen bestaat vakantievoorpret uit het bladeren in een catalogus met zielloze betonnen onderkomens in zonovergoten bestemmingen. If you’ve seen one, you’ve seen them all… Vervolgens wordt heel de familie in een charter gestopt en daar gaan we met z’n allen richting het 2-wekelijks paradijs.

Dat is niet mijn soort vakantie en zeker niet mijn vakantievoorpret. Mijn vakantievoorpret heet internet. Specifiek de kaartapplicaties zoals Bing maps, google earth en google maps en streetview. Dát is pas vakantie voorbereiden! Vandaag heb ik in een middag tijd op deze manier de zomervakantie naar Alaska voorbereid.

Wat is het heerlijk om in streetview op zoek te gaan naar die bijzondere plekjes die in de resultaten van de grote zoekmachines geen enkele kans krijgen en geen competie vormen voor de zoekwoordenboeren die scoren op woorden als ‘cabins’, ‘alaska’ en ‘lodging’. Want daar doemen de tripadvisors, aggregatiesites en grote ketens op. ‘Caribou cabins’ in het afgelegen oord Tok? Dat zul je zo niet vinden. Maar wél via Google maps!

En zo heb ik al virtueel surfend over gods wegen een mooie route uitgezet met mooie accommodaties om onderweg van dat prachtige Alaska te kunnen genieten. Locaties waar de tourbussen met gemaksmensen met 60 mph snel langsrazen.

Het kost wat tijd ja. Maar in deze unieke vakantie op maat heb ik nu al veel zin! Want hoe leuk die virtuele voorbereiding van de vakantie ook is, zien is geloven.

Een tip voor de mensen die toch nog boeken uit de klapveegidsen: gebruik die mooie kaartfuncties om alvast eens een kijkje te nemen bij de locaties die je uitkiest: misschien is de omgeving toch anders dan de gephotoshopte droom!

Hartenjacht

Ik doe luchtig tegen R., met wie ik als introducé meega naar een (voor mij) nieuw fenomeen in datingland. Singlesunited! Maar toch voelt het een beetje als naar de tandarts gaan. Binnen enkele momenten betreed ik immers een met zo’n veertig singles gevulde ruimte. Wat tref je er aan? Lust? Begeerte? Zoekende blikken? Onzekerheid? Hoop? Of gewoon een gezellige avond met gelijkgestemde mensen?

Eenmaal aangekomen in het Utrechtse dating-epicentrum van de vrijdagavond blijkt de groep naar de achterste krochten van het etablissement verbannen te zijn. En daar sta je dan. Met wat schuchtere blikken monster je de deelnemers. Zitten er ‘potentials’ tussen? Voordat je eens rustig de gelegenheid hebt gehad om de situatie goed in je op te nemen klopt er een joviaal gezicht (m) op je schouder. “Zo, voor het eerst hier?” Inderdaad.

Knoflook

De datingactiviteit van die avond is in twee delen gesplitst. Een select gezelschap gaat tapas eten. Daarna wordt overgegaan tot borrelmodus en mag de rest der hartenjagers zich bij het gezelschap voegen. Dat is een slecht idee. De kok die de tapas bereidde had kennelijk een losse hand met het toedienen van knoflook. En dat is goed te merken. Want een substantieel deel van de aanwezigen riekt te erg om dichtbij in de buurt te komen. En om in het lawaai iets te kunnen verstaan is dat toch noodzakelijk. Of zou het tactiek zijn?

Feromonen

Feromonen, daar draait het om. Die schijnen vanzelf op te borrelen uit de krochten van je metabolisme. Daar kan geen knoflookgeur iets aan verhullen. En daarom werken een-op-een dates niet. Pas na zestig afspraakjes vind je de ware! Maar dat is een gemiddelde hoor. Daarom vind je op een Singlesunitedborrel sneller wat je zoekt, want met meer potentials in de etalage slaat de feromonenradar immers een stuk sneller aan.

Kakkerlakken a gogo

Wil je net een interessant gespreksonderwerp aansnijden met name gericht naar dat ene leuke meisje (en het is dringen geblazen als je in een groepje staat om je in de strijd te mengen met het leukste onderwerp), begint er een over kakkerlakken. Daar valt mijn betoog over Nietzsche natuurlijk bij in het niet. Inmiddels weet ik dat sommige mensen er zeer duistere wereldbeelden op nahouden. De wereld zou beter af zijn zonder mensen. De kakkerlakken kunnen de scepter dan overnemen. Een flinke atoomoorlog schijnt een geschikte weg te zijn naar dit bijzondere Walhalla. Na deze onthulling viel het even stil en hield het leuke meisje het voor gezien en taaide af. Op Nietzsche zal ze dus nog even moeten wachten.

Wrap-up

Singlesunited is ok en ik heb een leuke avond gehad! Naast borrels worden er wandelingen georganiseerd en binnenkort zelfs een avondje sterrenkijken. Maar het is ook een wereld op zich waar ik maar al te graag mijn enigszins sarcastisch gekleurde ervaringen over deel. De moeder en dochter die samen deelnamen aan de borrel heb ik bijvoorbeeld gemist. En ook vermoed ik minstens twee ‘mystery shoppers’ in het gezelschap die niet voor het daten kwamen. Suspense en intriges genoeg dus.

Omdat geldt “hoe meer zielen, hoe meer vreugd’: aanmelden kan via deze link. Tot binnenkort?

Faalangst

Ken je ze? Dromen die regelmatig terugkeren? Een van de thema’s die bij regelmatig langskomen is mijn studie. En dan met name dat ik die nooit zou hebben afgerond. In mijn droom verbaas ik me daar altijd weer over. En neem ik me voor om bijvoorbeeld die collegereeks te volgen die nog ontbreekt om mijn doctoraal te halen.

Zelfs de middelbare school komt nog wel eens langs in de vorm van het eindexamen. Daar zit je dan als volwassene in een serieuze baan en je overweegt om weer in de middelbare schoolbanken plaats te nemen om tóch dat eindexamen maar eens te halen. De bottleneck daar is het vak wiskunde. Inderdaad niet mijn grootste succes destijds.

Gelukkig hangen alle diploma’s veilig en succesvol behaald aan de muur. Waarom dan toch deze faalangst? Wat wil mijn onderbewuste me daarmee vertellen?

Een gokje wagen

Iedereen weet dat Chinezen wel van een gokje houden. Merkwaardig wordt het als deze activiteit plaatsvindt op het Centraal Station van Utrecht. En niet in het verborgene, maar gewoon in het openbaar hoor.

De speeltafels staan opgesteld aan de Jaarbeurszijde in de stationshal. Chinezen gekleed in wat ik zou willen omschrijven als maffia-achtige kleding spelen er verschillende spellen. Uiteraard worden er tosti’s gegeten. Dat doen Chinezen immers graag tijdens het gokken.

Plaatjes kijken

[slickr-flickr]