Archive for the ‘Op reis in India’ Category

Luilekkerland

donderdag, mei 21st, 2009

Dharamsala

Na aankomst in Dharamsala was het even afgelopen met het vele gereis. De zaterdag en zondag werden dagen om eens goed aan de geest en aan het lichaam te werken. Voor de zaterdag stond het meer spirituele gedeelte op het programma. Daarvoor is Dharamsala een geschikte plek. De Dalai Lama heeft er immers zijn hoofdkwartier opgeslagen na zijn moeizame vlucht uit Tibet in 1959.

We bezochten eerst het Norbulinka Instituut, een omvangrijk Tibetaans centrum voor Boeddhistische leer en werkplaatsen voor diverse ambachten, waaronder schilderen en houtbewerken. Een interessant bezoek en de ligging is werkelijk paradijslijk.

Terwijl wij op ons gemak rondkeken, was onze gids Chetan achter de schermen druk aan het regelen. Hij kreeg het voor elkaar dat we een bijeenkomst konden bijwonen van Karmapa, na de Dalai Lama de hoogste geestelijk leider van Tibet. En verdraaid, het lukte hem nog ook.

Dus zo stonden we die zaterdag ineens in een lange rij van mensen die duidelijk zichtbaar een lange reis hadden gemaakt om gezegend te kunnen worden door deze geestelijk leider. Er was ook een groot aantal nieuwsgierige westerlingen aanwezig (waartoe ik mezelf uiteraard ook reken) en een aantal zelfbenoemde Tibetaanse Boeddhisten. Na een uitgebreide veiligheidscheck (je weet immers nooit wat de Chinezen in hun mars hebben) betraden we ruimte waar Karmapa ons zijn zegening zou gaan geven.

Na een wijze levensles van de Dalai Lama die zowel in het Tibetaans als in het Engels via een duidelijk gemangeld bandje door de luidsprekers schalde, was het ineens stil en ging de zegeningsceremonie van start. Van tevoren hadden we een witte reep stof aangeschaft als symbolische gift voor Karmapa. In ruil hiervoor kreeg je dan een persoonlijke zegening.

Ik ben geen gelovig mens, maar was toch erg onder de indruk van de ceremonie. Niet vanwege de vele nieuwsgierigen voor wie de zegening toch een beetje Eftelingniveau had. Wel vanwege de mensen die vanuit grote devotie een lange, dure en misschien wel gevaarlijke reis hadden getrotseerd om deze zegening te ontvangen. Hoe het ook zij, ik ben dus tegenwoordig een gezegend mens.

Zondag 17 mei

Een zegening was meer dan welkom, want de zondag in Dharamsala stond voor mij in het teken van mijn favoriete hobby: geocaching, schatzoeken met de GPS. Thuis had ik al gezien dat er in Dharamsala verschillende schatten waren verborgen die nog nooit door iemand waren gevonden, dus de uitdaging was uiteraard groot om één van deze schatten te vinden. Samen met twee reisgenoten en een lokale gids, trokken we het gebergte rond Dharamsala in voor een mooie wandeltocht. Na een behoorlijk pittige klim begon het display op mijn GPS behoorlijk naar nul te neigen en dat kon maar één ding betekenen: de schat lag in de buurt! En na enig zoeken was ik de gelukkige vinder. Waar precies? Dat vertel ik natuurlijk niet. Kom naar Dharamsala en ga zelf op zoek!

Maandag 18 mei

Na een paar heerlijke dagen in Dharamsala stonden er weer reisdagen op het programma om nog dieper door te dringen in de uitlopers van de Himalaya. In het geval van Intrepid Travel betekent dat in de lokale bus stappen en je opmaken voor een reis van een uurtje of vijf, zes. Zoals met alles geldt: alles went. De eerste busrit kwam vrij hels over, maar nu lijkt het allemaal al vrij normaal. Hoe snel kan het gaan!

De bestemming voor deze reisdag was Dalhousie, zoals zoveel bestemmingen in deze regio een voormalig ‘hill station’. Het was een prettige, kleine plaats. Onze gids Chetan zit altijd boordevol goede ideeën als het gaat om uitstapjes maken, maar na een lange reisdag was iedereen best moe. Een hapje eten en dan naar bed!

Dat hapje eten was nog een behoorlijk avontuur, want het vond deze avond plaats in restaurant Napoli. Naast traditioneel Indiaas en Chinees voedsel bakt men hier inderdaad pizza’s. En behoorlijk lekkere ontdekte ik! De enige smet op het geheel vormde de meer dan übervriendelijke ober, die het etentje met reisgenoten Debby en Sean een merkwaardige gebeurtenis maakte. Elke hap werd zo’n beetje uit onze mond gekeken en de jongen vroeg om de 30 seconden of alles naar wens was. Later begrepen we wel waarom, toen ons gevraagd werd om een enquête in te vullen over het niveau van de service en voedsel in het restaurant. We bleven mild in ons commentaar, want het eten was lekker.

Dinsdag 19 mei

In de reisinformatie was al aangegeven dat we voorbereid moesten zijn op ‘some serious tracking’. Dat was niet teveel gezegd. Inderdaad was de wandeling van Dalhousie naar Kajjiar erg inspannend. Dat kwam door een helse afdaling van 500 meter en aan de andere kant van het dal een klim van eveneens 500 meter. Hels, maar mooi. Tijdens het geploeter over gesteentes en door drooggevallen riviertjes kwamen we door kleine boerengemeenschappen waar de verschijning van een groep westerlingen nog behoorlijk wat opzien baarde.

Na de moeizame klim richting Kajjiar kwamen we ineens in een letterlijk andere wereld terecht. Die van wat nog wel het beste omschreven kan worden als Klein Zwitserland. Landschap van Zwitserland, maar dan toch echt in India. Het centrum van de kleine gemeenschap wordt gevormd door een Brits aandoende ‘green’, waar van alles gebeurt. Paragliden bijvoorbeeld en zorbing, met twee mensen plaatsnemen in een gigantische bal en dan van de berg afrollen. ‘t Is maar wat je leuk vindt, nietwaar?

Het hotel voor deze avond heette, hoe kan het anders, ‘Little Suisse’. De hotels die ik in India totnutoe heb meegemaakt vormen een verschijnsel op zich. Als je van een afstandje je ogen dichtknijpt, ademen ze allemaal luxe en grandeur. Maar je hoeft je ogen niet ver open te doen om een vreemde sleetse sfeer te proeven. De kamers zijn over het algemeen groot en voldoen in de basis prima. Maar goed werkend sanitair is al heel moeilijk. Ondanks een enorme persoonlijke boiler slechts een piezeltje warm water bijvoorbeeld, of sfeerverlichting in de vorm van een enorme TL-balk omdat de overige aanwezige peertjes ontbreken. Of een bovenverdieping waar men ooit aan begonnen is te bouwen, maar die voor het gemak nooit is afgemaakt.

Woensdag 20 mei / donderdag 21 mei

Ook voor vandaag stond een fikse wandeling op het programma, hoewel de extremen minder groot waren dan tijdens de eerste wandeldag. De bestemming was de Chamba vallei. Omdat de bestemming zo fijn is, skip ik meteen maar door. We verblijven namelijk een aantal dagen in een
kleine biologisch dynamische gemeenschap. Middenin de bergen, gerund door een vriendelijke familie die is gespecialiseerd in ecotoerisme.

Het is hier met recht een stukje paradijs op Aarde. Drie heerlijke gevarieerde maaltijden per dag. Massage als je wilt, handen beschilderen met henna, het is hier allemaal mogelijk. Maar veel heerlijker nog is het om na al die verschillende indrukken van de afgelopen dagen gewoon een beetje te kunnen luieren en niksen. En de blog bij te kunnen werken.

Hartelijke groet vanuit Luilekkerland, Aart-Jan

De achtbaan van de zintuigen

dinsdag, mei 12th, 2009

Zo, na een lekker ontbijt en een tukje in de luxe AC coach die het eerste deel van de rit naar Shimla verzorgt, is er even tijd om wat te schrijven. Gisteren was een erg leuke dag in New Delhi. Ik dacht de eerste symptomen van Delhi Belly te bespeuren, maar het valt gelukkig mee, hoewel het binnenwerk niet helemaal zuiver is. Ben helaas niet gezegend met een al te best binnenwerk.

Maandag was de dag dat ik mijn groepsgenoten zou gaan ontmoeten voor de rondreis in Noord-India. Inderdaad druppelde rond 1 uur ‘s middags een vijftal medereizigers binnen. Een Brits echtpaar, een stel uit Vancouver en een meisje uit Sydney. Onze reisleider is een jongeman uit Rhadjastan. Het zijn allemaal relaxte, prettige mensen. Na een kennismakingsronde en de nodige administratie was het tijd voor ons eerste Indiaase avontuur, een wandeling door het oude stadsdeel van Delhi.

De rit erheen vond plaats met de nieuwste trots van de stad, de metro. De veiligheidsmaatregelen rondom de reis zijn rigoreus. Men is bang voor toestanden a la de bomaanslagen in Mumbai. Je gaat dus voor elke rit door een screening die een vliegveld niet zou misstaan.

En zo stap je van een 21e eeuwse noviteit ineens een heel andere wereld in. Het oude Delhi bestaat voor een groot deel uit diverse markten. We hebben er verschillende bezocht, alsmede de grootste moskee van de stad. De mensen in de moskee waren net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen. En wat niet iedereen kan zeggen, ik heb een haar gezien (relikwie) van de profeet Mohammed! Nou jullie weer.

Erg indrukwekkend was het deel van de wandeling door de ‘spices market’. Voor neus en ogen was het overuren draaien om alle geuren en indrukken te verwerken.

De eerste indrukken werden besproken tijdens een biertje op Connaught Place in het centrum van de stad en daarna zijn we gaan eten vlakbij ons hotel. Het handige van een groep is dat je veel verschillende gerechten kunt bestellen en dan van elkaar kunt proeven. De Indiaase keuen bevalt me tot nu toe goed!

Hoewel het een enerverende dag was geweest, kostte het me moeite om in slaap te vallen. Vol van verwachting namelijk over de rest van de reis. Buiten de getinte ramen van de trein speelt zich een 3D-film af. Kinderen die in vuilnishopen graaien, mensen die wezenloos langs het spoor lopen en ik krijg een soort vliegtuigmaaltijd uitgereikt. De contrasten zijn onwezenlijk groot. Benieuwd naar Shimla!

Ik ben er!

zondag, mei 10th, 2009

Lieve mensen,

Ik kan moeilijk in woorden vatten hoe het is om hier rond te lopen In New Delhi. Het vergt heel wat van je zintuigen om de eerste dag te bevatten wat er allemaal gebeurt.

Maar laat ik bij het begin beginnen. De nacht van vrijdag op zaterdag had ik wat onrustig geslapen. Wat wil je… zes weken naar India is toch van een andere orde dan een weekje naar Terschelling. Dat laatste, by the way, is ook niet te versmaden natuurlijk.

Een van mijn beste vrienden (Jurrie) en mijn vader vormden het uitzwaaicomite op Schiphol. Een beetje emotioneel was het afscheid beslist voor me. Maar uiteindelijk overwon de nieuwsgierigheid naar India en toen de vliegtuigdeuren sloten kreeg ik een gevoel van…yes, het avontuur gaat beginnen!

De vlucht was zoals je van KLM mag verwachten: efficiënt, leuk onboard-entertainment, lekker hapje eten, etc. Leuker entertainment bevond zich echter naast mij, in de vorm van een allerliefst meisje uit Bhutan, statisticus bij het ministerie van economische zaken aldaar. Of ik tijdens mijn volgende uitzending maar naar Bhutan wil komen, ik ben er meer dan welkom! Uiteraard zijn er contacten uitgewisseld…

We waren een uur te vroeg in Delhi. Het uurtje tijdswinst werd echter door een uur lang wachten op een donker hoekje van het vliegveld om onduidelijke redenen weer teniet gedaan. Zo gaat dat, in India!

De ontvangst op het vliegveld was vriendelijk en sinister tegelijk. Vriendelijk door de houding van de mensen, sinister doordat zij allen mondkapjes voor hadden en ik door een dokter gekeurd moest worden voordat ik verder mocht. Maar goed, de Mexicaanse griep heb ik niet, dus ik kreeg een stempel en mocht de bagage-afhaal betreden.

Op veel internetfora wordt je gewaarschuwd voor regelaartjes die je wel naar het hotel zullen brengen, maar minder goede bedoelingen met je hebben. Maar de beloofde ‘boy from the hotel’ met mijn naambordje was nergens te bekennen! De regelaartjes overigens ook niet. Tien minuten wachten en daar stond ineens inderdaad ee chauffeur van het hotel met mijn naambordje. Samen met twee andere Nederlanders gingen we op pad.

Je stapt de aankomsthal uit en dán realiseer je het… je bent in India! Vanaf het eerste moment worden je zintuigen ondergedompeld in geuren, geluiden en beelden die zich aan je netvlies hechten. Het werd een merkwaardige rit door nachtelijk Delhi. Uiteindelijk werden de straatjes in de handelswijk Karol Bagh alsmaar kleiner en uiteindelijk kwamen we aan bij hotel Clark International. Een keurig hotel. Wat meteen opvalt is dat naast het hotel de urban jungle meteen begint. Kleine, kleurrijke winkels, armoede, koeien, een niet aflatende stoet van toeterende motorriksja’s, auto’s en andere vervoermiddelen.

Vandaag was het zondag. Zonder moeite vond ik een ‘Mr. Guide’ die me een dagje op sleeptouw heeft genomen en de highlights van de stad heeft laten zien. Ook een prepaykaart voor de GSM (als je een sm’je wilt sturen of ‘ns wilt bellen: +919711947376) was snel geregeld. Of het laatste lang houdt… de administratie rondom prepay gaat hier nog wel eens mis. Niet huilen dus als je bezettoon krijgt.

Morgen ontmoet ik de groep waarmee ik de ‘mountains and mystics’ reis in het Noorden van India ga doen via reisorganisatie ‘Intrepid Travel’. Van avontuur naar überavontuur…

Veel groeten uit New Delhi! Nu is het tijd voor een koele Kingfisher (bier).

Vallen en opstaan

dinsdag, mei 5th, 2009

Het is een leuke opdracht: bouw twee nieuwe websites voor ontwikkelingsorganisaties in India. Gelukkig is er tijd om voor te bereiden. Want ineens word je als webcontentspecialist geconfronteerd met meer dan de teksten en afbeeldingen die je dagelijks verzorgt. Je moet een compleet ontwikkel- en implementatietraject gaan verzorgen! Gelukkig zijn open source oplossingen zoals Joomla en WordPress het kleuterstadium ontgroeid en kunnen prima worden ingezet voor kleine en grote webprojecten.

En de winnaar is…

WordPress. Voor een webimplementatietraject met een korte doorloop- en voorbereidingstijd blijkt deze open source blog tool de beste papieren in huis te hebben om twee eenvoudige websites mee te maken. Voor WordPress in vergelijking tot Joomla geldt met name: less is more.

Tikfoutje: site naar z’n grootje

Inmiddels ben ik erg enthousiast over open source oplossingen zoals Joomla en WordPress. De mogelijkheden zijn zo’n beetje eindeloos. Het fijne van WordPress is, dat het systeem zoals je het installeert heel basic is. Als je extra’s wilt, kun je die downloaden en toevoegen aan het systeem. Ik ben blij dat ik daar al een beetje mee geoefend heb! Veel in WordPress is namelijk geautomatiseerd, maar soms moet je met de hand iets aanpassen in een configuratiebestand. Met één van de uitbreidingen die ik wilde uitproberen ging dit helemaal mis. Eén tikfoutje maken in een configuratiebestand, uploaden naar de server en… bye bye website! In plaats van je mooie site krijg je nu een lange reeks onbegrijpelijke foutmeldingen voor je snuf. Au! Gelukkig zit ik nog niet in India, maar ben ik aan het experimenteren met een eigen WordPress-installatie. Zo krijg je wel goed op het netvlies wat je moet doen en wat je moet laten. Een goed automatisch backup-script installeren: dat is zeker een aanrader!

De tovenaarsleerling

Eigenlijk is dat ‘pielen’ met systemen als Joomla en WordPress voor mij ‘back to my roots’. In 1994 was een webredacteur iemand die alle stappen uitvoerde voor het opzetten en onderhouden van een website: domeinnaam en –ruimte aanvragen bij een provider, met een exotisch softwarepakketje lokaal een site bouwen, uploaden en duimen dat het goed ging. De laatste jaren zijn content en techniek steeds meer gesplitst.

Met de moderne doe-het-zelf oplossingen heb je als webredacteur de touwtjes weer stevig in handen. Hoewel… zolang alles volgens het boekje gaat kan een kind in dit geval de was doen. Maar met de vallen-en-opstaan ervaringen zoals ik die hierboven omschreef voelde ik me soms wel de tovenaarsleerling die met de brouwsels van zijn leermeester aan de gang gaat. Met soms onverwachte gevolgen…Met de basisvaardigheden voor het aanpassen van Joomla- en WordPress-sites naar mijn wensen ben ik inmiddels dus vertrouwd. Zodra het té technisch wordt, zou ik toch een techneut uit het rek halen om me te helpen.

India, here I come!

Inmiddels staan er twee domeinen met een basis WordPress-installatie voor me te wachten in India om mee aan de slag te gaan:

Eerst twee weken reizen en dan aan de slag!