Aart-Jan schrijft

De laatste single

Vanochtend heb ik toch maar eens even naar het CBS gebeld. “U wordt zo spoedig mogelijk geholpen”. Tsja. Maar inderdaad had ik na drie keer doorverbonden te zijn de juiste persoon aan de lijn. Mijn vermoedens werden bevestigd: er zijn geen singles meer in Nederland. “Meneer, u heeft het volledig bij het rechte eind”, vertelde de vriendelijke ambtenaar me. “Inderdaad zijn er geen singles meer in Nederland. Vinexwijken met jonge gezinnetjes kan ik u in overvloed leveren.”

Daar was ik niet in geïnteresseerd. Ik wist genoeg. Want ik had het best bewaarde geheim van Nederland ontrafeld! Er wordt genoeg over gesproken: singles. Er zijn ook websites voor. Relatieplanet, Parship, noem maar op. Maar ik zíe ze niet, al die singles! Zíjn ze er eigenlijk wel? Nee dus!

In mijn werk kom ik in veel verschillende organisaties en natuurlijk ‘scout’ ik zo’n nieuwe organisatie op potentiële dates. No way. Niks, noppes, nada. Keurig allemaal getrouwd, samenwonend, gezinnetje. Ook in de trein is het goed singles zoeken. Daar hoor je continu: “Waar ben je nu? Ik zit in de trein. Ja. Ja, ik doe nog wel wat boodschappen”. Niet single. Geen enkele single!

Nee mensen, ik weet genoeg. Ik ga het Guinness book of records bellen om te vertellen dat… ik de laatste single ben!

Utrecht centraal 7.02 uur

Rond zevenen ’s ochtends vertrekt mijn trein vanuit Utrecht Centraal naar Arnhem. Dat is… erg vroeg. Stipt om zeven uur gaat daar altijd de ICE International aan vooraf. Normaal gesproken is dat ding een ‘pain in the ass’, want als het snelheidsmonster naar Duitsland een paar minuten te laat is, dreig ik mijn overstap in Arnhem te missen.

Vanochtend ging alles volgens dienstregeling. Met mijn slaperige hoofd zag ik de ICE ‘sharp’ om zeven uur wegrijden van het perron aan de overkant. In de verte diende mijn intercity zich al aan.

Toch was het niet helemaal business as usual. Op het perron waar net de ICE reizigers oppikte met een verre bestemming, waren een oudere dame en een jongetje achtergebleven. Nog even wuifde het jongetje naar de achterlichten van de trein en barstte daarna in een onbedaarlijk huilen uit. Kennelijk waren pappa of mamma vertrokken voor een businesstrip naar München en mocht junior bij oma en opa logeren. Maar toch… hoe rationeel ook. Door dat hartstochtelijke huilen was ik toch even van mijn stuk. Een verlaten perron. Een klein jochie zonder ouders, huilend met een knuffel in zijn handjes. Een oma die er ook even geen raad meer mee wist.

Het tableau vivant dat ik zag duurde misschien twintig seconden. Daarna denderde de intercity naar Arnhem voor en was de magie voorbij. De overstap in Arnhem heb ik op mijn sloffen gehaald.

Eindelijk sneeuw

Vannacht gingen er in dromenland weer eens wat mensen dood. Ook vielen er kiezen uit. Raar als die zo los in je mond bungelen dat je ze er met een eenvoudige beweging zó uit kan halen.

Het bruiste dus weer eens goed onder de hersenpan. De dood en uitvallende tanden en kiezen zijn regelmatig terugkerende thema’s in mijn dromen. Daar word je niet vrolijk wakker van.

Gelukkig waren er de afgelopen nacht ook leuke beelden, want ondanks de klimaatverandering buiten, was het sneeuwerig en glad binnenshoofds! Ik droomde dat ik lekker glibberend op de fiets op weg was… waarnaartoe weet ik niet. Waarom weet ik ook niet. Wel dat de stad (Utrecht?) verstild was, donker en dat de maagdelijk verse sneeuw helder afstak onder het schijnsel van de straatlantaarns terwijl ik er fietste. Mooie poëtische beelden

In Cuba

Vannacht was ik even in Cuba. Dat herkende ik aan het feit dat ik een Amerikaanse oldtimer bestuurde. Verder leken de straten waarin ik rondreed me wel goed te passen bij Havanna. Dát ik in een voorwereldlijke auto rondreed in dit Midden-Amerikaanse land verbaasde me vreemd genoeg niet. Maar dat is wel vaker in een droom.

Ik droom namelijk regelmatig over het rijden in een auto. Het verbindende element bij deze droomvariant is vrijwel altijd dat ik de controle over de rit dreig te verliezen. Bijvoorbeeld achteruit een sloot inrijden en de rem doet het niet.

Ook in Havanna verging het me niet anders, met dit verschil dat ik er de fun wel van inzag. Het was namelijk de bedoeling dat ik op een parkeerplaats zou parkeren nabij een groot plein, om daarna een hapje te gaan eten in een restaurant.

Maar ook al remde ik tot de bodemplaat, ik karde steeds de ingang van de parkeerplaats voorbij, nam even verderop met gierende banden de bocht en reed een aantal blokjes om de parking heen. Uiteindelijk reed ik dan maar rechtdoor, waarna ik vreemd genoeg wel kon stoppen voor een rood licht.

Daar was het mijn ongeduld met de Havaanse politie-agent die het verkeer er stond te regelen dat ik met gierende banden wegreed en een relatief nieuw uitziend stuk autobaan op stoof.

De rit eindigde omdat ik na het nemen van een bocht in een bouwput van een metro terechtkwam en oncontroleerbaar naar beneden denderde over het tracé in de sporen waar de rails gepland waren. Tijdens de rit brokkelde de oldtimer om mij heen af en de rit eindigde in een bos, waar ik verbaasd tot stilstand kwam met restanten automobiel die nog om mij heendwarrelden.

These dreams

Een pand nabij de inundatiewerken van Utrecht met een behoorlijke lap grond eromheen dat 50 jaar onbewoond was. Dat lijkt bijna onmogelijk. Is het ook, behalve in je dromen. Ik blijf me verbazen over al die hersenspinselen aan gene zijde van de bewustzijnsbarrière en heb besloten voorzover ik mij de dromen herinner, ze toe te vertrouwen aan mijn Blog op Hyves. Een soort verslag van de dagelijkse dingen, maar dan anders zeg maar

Een goede vriendin van mij (die in werkelijkheid aan de Linge woont) heeft dat fraaie vestingwerkenhuisje dan toch maar gekocht. Een ander opmerkelijk fenomeen in deze droom betrof de transitie van vriendin tot (van héél lang geleden) buurmeisje, temeer omdat dat buurmeisje destijds geen omkijkpotentie had, maar in mijn droom wel degelijk.

Utrecht aan zee

“An inconvenient truth” al gezien? Ik ben al bezig met mijn middenstandsdiploma. Want Utrecht was het, maar in deze bizarre klimatologische tijden wordt Utrecht meer dan ooit “hot”. Al Gore heeft immers voorspeld dat de zeespiegel binnenkort tot aan mijn voordeur komt. Da’s mooi, begin ik een pension. “Zimmer Frei” voor de Ecoduitsers die in mijn buurtje een kuil willen graven. De Dom krijgt een (spaar)lamp en wordt geupgrade tot vuurtoren. Het postklimatologische leven is echt zo’n ramp nog niet.