Aart-Jan schrijft

De parel van smaragd

Het is tijd om af te sluiten en naar huis te gaan. Ik ben bij Romae, mijn eerdere (en inmiddels failliete) werkgever. Het antwoordapparaat zit er al op, maar er komt nog een telefoontje binnen. Die irritante collega richt een bericht aan mij en dicteert zijn eisen voor de catering van een meeting de donderdag erop. Aan de collega die de deur afsluit maak ik mijn ergernis kenbaar en zij beaamt dat die vraag eerder bij haar thuishoort.

Even later loop ik met een andere collega door een trappenhuis. Die collega is een aantrekkelijke jonge vrouw met een tenger jongensachtig uiterlijk, kort zwart haar en duidelijk van Indonesische afkomst. In het trappenhuis hangt een kaart van Indonesië. Zij wijst mij verschillende locaties aan op de kaart. Even later staan we in het trappenhuis uit te kijken op de stad. Zij vertelt me dat ze een kindje heeft bij een Vlaamse man.

Weer even later lopen we door de stad. Heel zachtjes en voorzichtig zoekt mijn collega mijn hand en pakt die uiteindelijk vast. Een tengere, beetje klamme hand. Langzaam maar zeker wordt het contact intiemer en erotischer. Dan word ik, spijtig genoeg, wakker.

Waar vínd ik deze vrouw??? 🙂

Thuiskomen

Deze dag besloot ik om eens een andere weg te nemen naar mijn huis. Normaal gesproken ligt de ingang van mijn woning aan een rustig straatje, nu was het een Centre Pompidou-achtige omgeving met de nodige drukte.

In de wirwar van roltrappen, liften en trappen probeerde ik de juiste opgang te vinden voor toegang naar mijn appartement. Dat lukte niet en ik dwaalde af. Daarom besloot ik om terug te keren naar het centrale gedeelte van complex waar mijn appartement kennelijk ineens deel uitmaakte.

Iets voor mij zag ik mijn manager I. lopen, die volgens mij op weg was naar een koffiebarretje. Om in het centrale gedeelte te geraken moest ik afdalen via een geavanceerde transportband. Maar die werkte niet vandaag. Daarom gleed ik naar beneden als met een glijbaan. Ik maakte me enige zorgen dat het niet te hard zou gaan, maar het ging goed.

Onder aangekomen bleek het eindpunt van mijn glijtocht een koffiebarretje. Mijn manager zag ik niet meer, wel mijn oud-collega van Romae, J. Ik schrok, want ze zat in een rolstoel. Met haar deels geamputeerde armen hielp ze me van de glijbaan af. Tegen de barista verontschuldigde ik me, omdat ik alleen in zijn koffiebarretje terechtkwam omdat ik via de glijbaan naar beneden moest. Toen ik J. nader bestudeerde zag ik dat ook haar benen geamputeerd waren. Ik weet dat J. suikerziekte heeft en schrok ook hier erg van. J. had haar stiefdochter S. bij zich als begeleidster. Ik keek beiden aan en brak in tranen uit, omdat ik het zo erg vond voor J.

Ik schrok wakker met natte ogen en moest even goed bijkomen van deze droom.

Mijn nieuwe levensgezel

Vorige week vrijdag 10 maart ben ik aan mijn nieuwe levenspartner voorgesteld. Het is een match voor het leven, van hem/haar kom ik nooit meer af. Hoe ‘ie heet? Diabetes is de naam. De adellijke naam is ‘Diabetes mellitus type 2’.

Het ‘goede’ binnen dit slechte nieuws is dat ik met levensstijladviezen en het aanpassen van mijn eetgewoontes hier iets aan kan doen. Voorlopig hoef ik geen medicijnen te nemen en ik kan het aanpassen van levensstijl en eetgewoontes stap voor stap gaan doen. Maar ja… ‘doen’. Hoe doorbreek je 48 jaar van gewoontes?

Ik probeer het maar als een avontuur te beschouwen en heb het voornemen om in mijn blog af en toe iets over dit avontuur te delen. Nu al weet ik dat het veel zal gaan over eten en drinken. En dan met name over wat de voedingsindustrie allemaal op ons afvuurt. Dat is namelijk niet mals. Met enige wanhoop heb ik de etiketten in mijn voorraadkast gescand. Dat er nog geen doodskoppen opstaan (vergif!!) verbaast me.

Stap 1 is gezet, een week lang geen alcohol gedronken en dat met een verjaardagsfeestje en etentje als zoete verleiders. Wordt vervolgd!

De wandelforens

On the road!

[instagram-feed]

Maandagochtend vroeg

Klaar voor de start! Na een volle maar vlotte rit met de trein goed op Schiphol aangekomen. Na bijkomen met een lekkere cappuccino nu maar een beetje struinen op Schiphol.

Frau im Mond

Hoewel science fiction films ons meestal een blik in de toekomst gunnen, houden ze meestal toch met name een spiegel voor van de tijd waarin ze geschoten zijn. De komende maanden besteed ik aandacht aan een aantal science fiction films uit de oude doos. Te beginnen met een filmepos van Fritz Lang: Frau im Mond.

De film Frau im Mond is uit 1929. Het is een curieuze mix van wetenschappelijk verantwoorde science fiction en maatschappijkritiek/beschouwing. Ook is het een liefdesverhaaltje. Lees meer over het verhaal op wikipedia.

Filmposter van Frau im Mond

Wat ik met name interessant vind aan de film, is de inspanning van Fritz lang om de reis naar de maan op een zo wetenschappelijk verantwoord mogelijke manier in beeld te brengen. Afgezet tegen het tijdstip waarin de film werd gemaakt, is dit wonderwel gelukt.

De raket om richting Maan te gaan is een meertrapsraket. De principes van ontsnappingssnelheid om de maan te bereiken en de G-krachten die tijdens een lancering op astronauten werken, worden goed in beeld gebracht. De scenes van gewichtloosheid zijn bedrieglijk echt! Bijvoorbeeld hoe vloeistof zich in gewichtloosheid gedraagt. Het lijkt alsof echte astronauten die we met hun drinken zien spelen goed naar Frau im Mond hebben gekeken.

Niet alles in de film klopt, goed te begrijpen natuurlijk. De astronauten uit de film landen op de achterkant van de Maan, die op dat moment niemand nog had gezien. Daarom kon er makkelijk gespeculeerd worden dat deze van de Aarde afgekeerde kant van de Maan een atmosfeer heeft waarin de astronauten makkelijk adem kunnen halen. Lekker om daar zonder ruimtepak rond te kunnen lopen!

Is de film een kijktip? Dat hangt natuurlijk van je eigen kijkvoorkeur af. Met ruim 3 uur speelduur is het een lange zit. Maar wie geïnteresseerd is in visionaire een blik in de toekomst van lang geleden zou ik zeker aanraden om film te bekijken.

Een nieuwe fase

Brief aan de nieuwe huurders

Beste nieuwe huurder van Dr. Schaepmanlaan 68

Ik ben Aart-Jan, de zoon van de vorige huurder van deze woning. In deze brief laat ik mijn contactgegevens achter, voor het geval er nog post komt voor mijn vader of iets geregeld moet worden.

Het huis van mijn vader

Deze woning is vanaf 1931 continu gehuurd door mijn familie. Vanaf 1931 door mijn oma en vanaf 1972 door mijn ouders. Nu is het tijd voor een volgende fase. Ik wens u veel woonplezier in dit huis.

Vriendelijke groet, Aart-Jan van Amerongen.

Over bier en besef van de dood

In Utrecht aan het Janskerkhof ligt café Hofman. Ik kom er regelmatig. Voor een drankje en hapje zoals dat heet. In mijn droom gaat het er wat anders aan toe…

Op de bovenverdieping van Hofman (in het echt is die er niet) zit ik met vriend A. biertjes te drinken aan een grote houten tafel. A. staat bekend om zijn aanstekelijke, gierende lach en ook vanavond klinkt die voluit. Het is tijd voor een nieuw biertje en ik ga op weg naar de bar, die op de benedenverdieping is. Ik daal een grote majestueuze trap af.

Op de benedenverdieping is het aardedonker en ik zie aanvankelijk geen hand voor ogen. De benedenverdieping is erg ruim opgezet, als een concertzaal. De enige verlichting is op het podium en daar zit Erica Terpstra. Ze is zich aan het voorbereiden op deelname aan een evenement. Ze kijkt naar mij. Ik maak sussende gebaren, sorry voor het storen Erica!
In het donker vind ik de bar en bestel voor vriend A. en mij een Chouffe-bier.

Volgende scene

Ik ben in mijn kinderslaapkamer op de Schaepmanlaan in Zeist, de ouderlijke woning. Het is ’s ochtends vroeg en ik ben wakker geworden. Ik realiseer me dat er iets niet klopt. Aart, mijn vader, is er niet. Bovendien is het vreemd dat ik in een gemeubileerde kamer slaap besef ik. Want het huis is toch leeg en mijn vader is toch dood?

Met dit besef word ik echt wakker.

Geroerd door een website

Word jij wel eens geroerd door een website? Niet vaak vermoed ik (op een website over snoezige jonge katjes na ;-). Maar als je mee mag werken aan project met de naam ‘Touch’ wordt het een ander verhaal. Zo’n project speelde bij de gemeente Den Haag. Daar mocht ik een groot aantal webpagina’s van de website www.denhaag.nl optimaliseren voor gebruik op mobiele ‘touch’ devices.

Pionieren in gemeenteland

In 2009 heeft de website van de gemeente Den Haag al een ingrijpende metamorfose ondergaan. De gebruiker centraal stellen was het motto. Zo moet het natuurlijk altijd gaan, maar de kloof tussen theorie en praktijk blijkt altijd weer hardnekkig.

In 2013 ziet de gemeente zich geconfronteerd met een steeds grotere groep mensen die informatie raadpleegt via mobiel, bijvoorbeeld via smartphone en tablet. De statistieken liegen niet wat dat betreft, ook de gemeentewebsite wordt bekeken op iPhones en Android tablets. Daarom optimaliseert de gemeente Den Haag haar website voor mobiele apparaten. Met zo’n drastische aanpak is zij de eerste. Hopelijk volgen er meer gemeentes!

Geen technisch trucje

Voor mobiel geoptimaliseerde websites zijn er meer. ‘Adaptive’ en ‘responsive’ zijn de toverwoorden. Als communicatieman zie ik dat met lede ogen aan. Dezelfde content aanbieden in een aangepast jasje is slechts een deel van het verhaal. Een webpagina die goed smoelt op je iPhone, maar waar je je een ons swipet naar onderaan de pagina waar eindelijk de informatie staat die je zoekt, vind ik niet echt geoptimaliseerd voor mobiel.

Dat vindt de gemeente Den Haag ook en daarom is het goed dat we elkaar gevonden hebben. Tijdens het project Touch heb ik op basis van statistieken de meest geraadpleegde pagina’s alsmede alle loketproducten van de gemeente (een melding doen, een paspoort aanvragen) inhoudelijk aangepast aan de behoeften van de mobiele gebruiker. Voorbeeldje. Het is mooi weer, je bent in het park en bedenkt dat je verkoeling wilt zoeken in een zwembad. Wil je je op je iPhone dan eerst door een woud aan foto’s en promomateriaal worstelen? Nee natuurlijk. Korte intro, openingstijden en route-informatie, daar gaat het om. En voor je het weet lig je heerlijk in het zwembad.

De moraal van het verhaal

Wil je voldoen aan de eisen van de tijd? Ga dan niet klakkeloos over op mobiel met een toepasselijke template. Kijk ook kritisch naar je content. Welke content heeft je doelgroep nodig op mobiel? Wat zijn de gebruiksmomenten dat je klant de smartphone pakt om jouw informatie te bekijken? Misschien is alleen een subset van alle informatie op je website relevant om aan te pakken. Dan kan je volstaan met die subset te optimaliseren. Scheelt jou tijd en je mobiele bezoeker frustratie. Zoals de bezoekers van www.denhaag.nl als binnenkort de mobiele templates worden gekoppeld aan de content die ik heb geoptimaliseerd.

Jouw websitecontent optimaal aanpakken voor mobiel? Neem contact op met mij voor de mogelijkheden.